Maar goed, nog even over die eerlijkheid. Ik probeer het altijd te zijn. Eerlijk zijn tegen anderen, maar vooral tegen mezelf. Het is de reden waarom ik dit stukje op moet schrijven, omdat ik anders vind dat ik niet eerlijk ben. En het kost me moeite, dit keer, omdat ik het zo pijnlijk confronterend vind om dit te uiten, maar goed, hier komt het dan toch:

kinderen zijn de beste spiegels, zo heb ik gemerkt, en mijn oudste is van alle drie kinderen wel mijn grootste spiegel.

Hij zit in groep 3 en kan al lezen. Heel goed lezen zelfs. Zo bekeek ik de boekjes in zijn klas en ik dacht meteen: maar dit is allemaal veel te makkelijk voor hem. Thuis leest hij al hele donald ducks en jip en janneke. Nou weet ik ook dat mijn zoon zich heel snel kan vervelen als hij geen uitdaging heeft.

Dus vroeg ik hem vorige week een paar keer of hij zich verveelt op school. Nee, zei hij. Je mag best om andere boekjes vragen, zei ik toen. Als je je toch verveeld. Want je kan best al lezen. Moet ik dat vragen, vroeg hij toen? Nee, dat mag, zei ik, “maar mama denkt dat het wel fijn is voor jou als je wat uitdaging krijgt”.

Een paar dagen terug bracht ik hem naar school en bleef ik even zitten. Ik keek om me heen en zag dat andere kinderen bezig waren met een werkboekje. Mijn zoon pakte een tekening om die in te kleuren.

Waarom pak je geen werkboekje, vroeg ik hem. Dat mag, zei hij, maar ik wil tekenen. Ok, zei ik, maar je kan toch ook een werkboekje pakken? Nee, dat hoeft niet, zei hij.

Ik baalde een beetje. Waarom ging hij nou tekenen? Waarom ging hij nou niet gewoon iets…serieus doen? Een werkboekje invullen?

De dag erna bleef ik weer even bij hem zitten. Hij pakte een werkboekje en begon wat opdrachten te maken. Ik keek met hem mee. Ik zag dat hij iets fouts deed, waarop ik opeens zei “stop! Dit doe je fout”. Oh ja, zei hij, ik zie het nu. Hij pakte een gum en gumde het weg.

Toen ik thuis kwam, realiseerde ik me opeens wat ik aan het doen was. Het werkboekje, de boeken, het “stop!” roepen in de klas als hij een foutje maakte, godsamme, ik was mijn vader geworden. Beter moet het, sneller, geen fouten maken, waarom tekenen, als je ook kan werken.

Ik voelde me zo ontzettend schuldig over mijn eigen klotegedrag die week. Het is nog maar een kind, een kind van 6 jaar (bijna 7 mama), hij zit nog maar in groep 3 en wat doe ik?

Hem wijzen op wat hij beter kan doen. Hem wijzen op zijn fouten. Op een snauwerige manier. Hem niet accepteren zoals hij nu is. Beter, beter, veel beter moet het.

Godsamme Des. Hou daar nou eens mee op.

Die avond zaten we met z’n allen in de woonkamer. Nr 1. vertelde over alle dingen die hij had gedaan vandaag op school. Het is mijn favoriete moment van de dag want hij vertelt uit zichzelf, hij praat heerlijk als een kind (“en toen brachtte ik hem”), en sowieso alles van hem, zijn uitstraling, zijn ontzettend knappe kop als hij vertelt, de stiekeme blikken van mijn man en ik naar elkaar omdat we dan zo genieten van hem, ik keek naar hem en dacht: hij is gewoon helemaal goed zo. Helemaal perfect. Laat hem nou even Des, dacht ik, laat hem spelen, en genieten, en tekenen, en dat foutje maken, die je heust wel weer kan weggummen, en dan begin je gewoon opnieuw.

Die dag trouwens toen ik hem ophaalde van school bood ik hem mijn excuses aan. Sorry, zei ik, dat mama zo hard stop zei, je doet het heel goed op school hoor. Echt.

Hij keek me aan en moest lachen. Ik weet echt niet waarom je sorry zegt mama, zei hij toen.

En ik denk dat dat me misschien nog wel het meeste deed. Dat hij mijn fout niet eens ziet.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store