Ik schreef niet veel stukjes deze week. Nouja, misschien is het je niet eens opgevallen, maar mij dus, duh, wel. Want ik schreef elke dag wel een stukje, gewoon voor mezelf, om het schrijven te blijven doen, om te blijven trainen, oefenen in schrijven zoals ik dat wil. In de stats van Medium zag ik dat er elke dag meer readers bijkwamen. Leuk natuurlijk (en vooral ook: welkom!), maar ik merkte bij mezelf dat ik weer in dat cirkeltje kwam zoals bij mijn oude blog “vinden al die lezers dit stukje wel leuk genoeg?”. Genoeg inspiratie, dat wel, maar elk stukje vond ik toch niet grappig, niet leuk, niet sterk genoeg om online te zetten. Terwijl, ik wil dus gewoon schrijven voor mezelf, dan zijn die stukjes al goed genoeg, denk ik dan. Nouja, dat dus.

Ik vond laatst een mapje op mijn laptop met oude foto’s en filmpjes van de kinderen. Zo leuk om te zien, niet te geloven hoe snel groeien, hoe klein ze ooit geweest zijn. Ik bekeek de filmpjes, ik hoorde de stemmetjes, zo schattig, zo lief “mama, bibi doen?” (nr1 die mij vraagt wat nr2 aan het doen is), ik kreeg spontaan zin om voor een vierde te gaan (eh..nee).

Wat mij ook opviel op al die foto’s en filmpjes toen ik nog 2 kinderen had: hoe toch best wel leuk de woonkamer eruit zag. Met planten, bloemen, een salontafel (!!), gewoon leuk. Want wie kleine kinderen heeft weet ook: zo vanzelfsprekend is dat niet, een leuke woonkamer. Zodra je kinderen krijgt, kleine kinderen dus, kinderen met grijpgrage handjes, die overal bij kunnen, weet je ook: dingen moeten aan de kant. Of dingen moeten erbij. Een box bijvoorbeeld, die toch best een flinke plek inneemt van de woonkamer nu. Het gebrek aan salontafeltjes omdat nr3 daar elke keer opklimt maar niet weet hoe je eraf moet. Planten die niet gezellig in de woonkamer staan maar ergens hoog, want wel zo veilig. Ook mijn aanrechtblad zit vol met spullen omdat nr3 de keukenkastjes open kan doen en overal bij kan.

Ik kan me daar wel aan ergeren, ja echt. Ik wil ook weer eens dat de woonkamer van mij is, gewoon leuk ingerecht, met ja heust wel hier en daar wat speelgoed, maar vooral een grote mensen woonkamer.

Ik dacht eraan, laatst, na het kijken van die oude filmpjes. Maar wat ik ook wil hebben, en dat vooral eigenlijk, is het heel erg gezellig thuis. Dat de kinderen het fijn hebben. Dat ze lekker onderuitgezakt op de bank zitten, of op de grond liggen, op grote kussens en warme dekens. Dat het kan, dat het mag.

En dat kan nu ook wel gelukkig, dat mag zelfs. Nog even en dan is nr3 groot en oud genoeg en dan kan de woonkamer weer iets naar mijn stijl ingericht worden.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store