Mijn zorgen om nr1 zo af en toe.

We parkeerden de auto op het parkeerterrein vlakbij Monkey Town. Het was niet alleen van Monkey town, maar ook van de hele woonboulevard.

Boven het terrein bevind de weg richting de ring. Vlak achter de parkeerplaats een busbaan waar af en aan bussen voorbij reden.

Het was iets na drieeen. Met mijn schoonzusje had ik afgesproken om met de kinderen een middag naar Monkey Town te gaan. Het was slecht weer, dus het kwam goed uit. Het was druk op het parkeerterrein.

We stapten uit. Een wereld van geluiden. Prikkels. De trein die net op dat voorbij raasde (oja, vlakbij de parkeerplaats ook nog het spoor), de geluiden boven ons van de auto’s die over de weg reden.

Mijn wijsvinger had nr3. vast. Voor ons liep nr2. Achter mij, zoals altijd de laatste, liep nr1. Op dat moment reed er ook nog eens een bus langs.

Ik zag hem schrikken, mijn oudste zoon. Geschrokken keek hij naar achter, waar de bus reed. Ik hoorde hem een schrikgeluidje maken. Wow, zoiets.

Op dat moment breekt mijn hart. Of nouja, breken, nee, dat zeg ik verkeerd. Op dat moment vind ik hem zo aandoenlijk. Tegelijkertijd maak ik me ook zorgen. Zijn gevoeligheid in deze boze barre wereld met steeds meer prikkels.

Hij is een ontzettende dromer. Vaak, altijd eigenlijk, moet ik hem meer dan 1x roepen voordat hij mij hoort. Hij is continue aan het verwerken, de dingen die om hem heen gebeuren. Wat hij hoort, wat hij ziet, wat er allemaal gebeurd. Hij wil dingen snappen. Begrijpen waarom ze zo gebeuren. Waarom dan mama, waarom is het zo, waarom is het zus. Hij houdt niet op tot hij een antwoord krijgt die hij begrijpt. Die voor hem logisch klinkt. Heel vaak hoor ik hem zeggen “ik begrijp het nog steeds niet”.

Ik vind het soms ook moeilijk om hem dingen uit te leggen. Waarom sommige dingen niet netjes zijn. Waarom dingen gebeuren zoals ze zijn. Hij is zo anders dan zijn broertje die gewoon zijn schouders ophaalt en verder gaat met waar hij mee bezig was. Hoe doe jij dat, vroeg hij een keer, en nr2. antwoordde bijna ongeduldig, gewoon abang, gewoon.

Zijn judoleraar vroeg hem laatst “ben je een beetje verkouden misschien? Het lijkt alsof je mij niet altijd hoort”. Het was niet op een verwijtende manier “je luistert niet”, maar oprechte interesse waarom hij niet altijd oplet.

Ik vroeg het hem later “hoor je wel goed, kun je de mensen wel verstaan?”. Jawel, zei hij, en toen bedacht ik me dat hij gewoon zo erg aan het wegdromen is, weg in zijn eigen wereld, dingen te verwerken.

Op het parkeerterrein zag ik hem om zich heen kijken. Al die harde geluiden, waar komen ze toch vandaan, waarom zijn er zoveel, waarom is het zo druk in de wereld?
Kom maar hier lieverd, zei ik. Hou mijn hand maar vast.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store