soms, echt heel soms, niet altijd, dan overvalt het me. Het gevoel dat alles voorbij gaat. Dat alles zo afgelopen kan zijn. Dat alles een einde heeft. Mijn leven bijvoorbeeld. Dat ik iets lees van iemand die 35 jaar is geworden en dan plots een hartstilstand. Ik ben 35, denk ik dan, het kan mij dus ook overkomen. Sterker nog, waar haal ik het lef vandaan om te denken dat het mij niet zou kunnen gebeuren? Mijn leven dus, maar nog erger wel: de levens van mijn dierbaren, oh wat verschrikkelijk, oh wat een gemis.

Niet alleen maar levens, maar ook momenten. Ik moet denken aan vorig jaar zomer en het was top. Ik heb zo genoten met de kinderen, we hebben een heerlijke vakantie gehad, en er was intense liefde tussen mijn lief en ik. Ook dat is allemaal voorbij, dat is het leven, ook dat is liefde, van die intense momenten dat je weer volop kriebels voelt, maar ook de balans daarna: want dat is de kunst om ermee om te gaan. Het hoort er dus bij, maar toch overvalt het me dan: ik mis het. Ik mis die periode. Ik mis die fase. Ik mis dat moment.

Dat gevoel, dat gemis, het voelt aan als verdriet. Licht verdriet, niet loodzwaar. Het sluimert een beetje op de achtergrond. Ik voel het de hele dag door, een bepaald gevoel in mijn buik. Ik doe alles langzamer, mijn handelingen door de dag heen, mijn gedachten gaan zweven. Als ik even stil sta denk ik “wat voel ik nou eigenlijk”, en dan dat besef “oja, dat is het. Een gemis”.

Dat de kinderen ook zo snel groot worden, ook dat. Ik kijk naar nr3, en dan denk ik, maar nr1 en nr2 waren ook zo klein, waarom lijkt dat zo lang geleden? En waarom gaat het zo snel allemaal, dat groeien, die sprongetjes, de kleren die voor de zomervakantie nog prima pasten, en nu alweer te klein, ik wil het zo graag aanraken. Ik wil er zo graag stil bij staan, echt stil bij staan, zonder dat ik pas later denk: maar he? Gisteren waren ze nog zo klein!

Het gaat voorbij, alles gaat voorbij. Ik vroeg mijn lief eens wat de beste wijsheid is dat hij geleerd heeft van zijn ouders, en toen zei hij dat zijn moeder altijd zegt “alles gaat voorbij”. De mooie tijden helaas, maar gelukkig ook die minder mooie momenten.

Het is goed natuurlijk, dat alles voorbij gaat. Dat heet leven geloof ik. En dat je ook weer vooruit kunt kijken. Dat je die mooie momenten ook kunt herinneren en het je vertrouwen geeft. Oja, het kan weer gebeuren, want het was er immers ook.

Ik mis het. Ik mis alles zo.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store