Een paar maanden terug. Ik had een gezellige dag met een goede vriendin van mij.

Ze bekende dat ze al een tijdje geen contact meer heeft met haar ex. Ze gingen vele jaren met elkaar, het ging uit, maar eigenlijk hebben ze elkaar nooit helemaal losgelaten. Zo af en toe appten ze met elkaar, tenminste dat dacht ze. Tot ze er op ging letten. Het was helemaal niet af en toe, het was wel elke dag.

Heust niet hele gesprekken maar wel elke dag een appje “he, hoe gaat het?”. Dat moest toch kunnen?

Tot ze er dus zo over nadacht en zich realiseerde dat ze hem nooit helemaal los heeft gelaten. Sinds die dag verbrak ze al het contact met haar ex. En met alle andere mannen waar ze zo af en toe contact mee had

Ze vertelde dat ze pas toen doorhad wat voor leegte ze voelde. Thuis. Buiten. Het is stil op mijn telefoon zei ze, en dat was het eigenlijk nooit. Ik had altijd wel iets achter de hand, zo bekende ze. Iemand die haar wat bevestiging kon geven, al was het maar zo’n kort klein appje. Uiteindelijk kwam ze erachter dat het allemaal afleidingen waren. Afleidingen van het meest belangrijke in haar leven, namelijk haarzelf. Helemaal geen contact meer met mannen, in ieder geval voorlopig, voelde pijnlijk, confronterend en vooral heel stil, maar opeens kwam ze op een dag thuis van werk, ging ze op de bank zitten, keek ze om haar heen en bedacht ze opeens: maar ik ben er nog. Ik sta nog. Ik ben nog steeds helemaal goed zo, zo vertelde ze.

Ik vond het zo mooi, toen ze dat zei. Het was zo’n eerlijk gesprek. Het mooiste vond ik nog dat ze zei “ik dacht eerst nog, ach, zo’n klein appje naar mijn ex, wat stelt het nou voor? Dat is toch helemaal niet zoveel waard? Tot ze zich realiseerde dat dat kleine appje juist het kleine beetje was dat ze maar niet los kon laten. Dat kleine korte appje was eigenlijk het meest moeilijke om mee te stoppen.

Waar zij het heeft met haar ex, hebben anderen misschien met eten. Of shoppen. Dingen kopen. Of natuurlijk; dat good old social media. Die likes, toch maar weer een foto delen, toch maar even bevestiging zoeken. Waar kan ik het geluk dit keer vandaan halen?

Afgelopen weekend, tijdens die boswandeling, ging ik er zelf over nadenken. Een paar weken terug vond ik in mijn klerenkast helemaal achterin een hele lange warme vest. Ik was vergeten dat ik die nog had. Het was voor mij een bevestiging dat het goed was dat ik al een tijd niet meer geshopt had. Maar ik weet ook nog hoe moeilijk ik dat vond, die eerste dagen. Het was niet zozeer kleding, maar gewoon het idee om “iets te kopen”. En dat ook ik op een gegeven moment dacht “ach joh, 1 paar sokken, wat maakt het uit?”. Of naar de supermarkt ging en dacht “ach, een kaasje, altijd handig om in huis te hebben, wat stelt het nou voor”.

Het zijn juist die kleine dingen waarvan je eerst denkt: het stelt niet zoveel voor, maar die juist zo moeilijk zijn om los te laten. Die laatste sigaret. Nog maar een drankje. Nog even op je telefoon checken, al is het maar 5 minuten!

Afleiding na afleiding na afleiding. Allemaal dingen die je op 1 of andere manier toch een bevestiging geven. Even niet stilstaan bij jezelf, maar bij iets (of iemand) anders.

Ik kom maar weer even terug bij de herfst, sorry voor herfsthaters (bestaan die nou echt??). Maar sta even stil. Ga even terug naar jezelf. Zonder al die afleidingen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store