Van de week waren we aan het wandelen, de jongens en ik. Nr1. liep naast me en die vroeg allemaal dingen over Henry Danger, een serie die ze altijd kijken op Nickelodeon. Toen vertelde hij dat een keer een special ervan zeg op youtube.

Mama, ik weet nu hoe ze die man cave noemen waar Henry dan in kid danger veranderd, dat is een decor! Hij was er heel enthousiast over, nr1. Hij vroeg hoe Henry Danger dan in het echt heette. En hoe heet zo’n iemand die beslist wat voor verhaal het wordt?

Ik zei vervolgens dat Henry niet zomaar dingen zegt. Die dingen, die hij zegt, die leert hij van tevoren, zei ik, dat staat allemaal op een papiertje, en die moet hij dan leren.

Nr1. was toen een beetje stil. En toen dacht ik, shit. Ik heb teveel gezegd. De magie van films, van serie, van de tv, een wereld waarin je zo kunt ontsnappen, met al die prikkels van buitenaf, het is allemaal nep. Gespeeld. Dat ook al.

Ik zag hem nadenken. Hij keek naar me op. “Echt mama?”, vroeg hij toen.

Nee geintje, zei ik. Ik dwong mezelf om te lachen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store