Zo noemen ze het toch, kleding van die grote modeketen? Ik noem een hennes, een primark, een zara.

Ik heb daar al een hele lange tijd niet geshopt. Laatst liep ik eens door de Primark, ik had een onesie nodig voor de jongens, en het voelde gewoon niet. goed.

Neemt niet weg dat ik geen fast fashion shopper ben trouwens, ik wil me absoluut geen heilige noemen. Mijn lievelingsspijkerbroeken komen van Lee. De fijnste truien die ik heb komen van Villa. Mijn sportkleding en sneakers van Adidas. Ik neem regelmatig een kijkje bij Zalando, daar is vast ook wel iets mis mee.

The thing is..ik weet dat het slecht is. Ik weet dat het niet goed is. De kleding wordt natuurlijk niet onder de fraaiste arbeidsomstandigheden gemaakt. Ik las eens iets over een shirtje waar jij 10 euro voor betaald, er iemand anders iets op verliest. En dat zijn niet de bazen van die grote modeketen, laat dat duidelijk zijn.

The thing is also, ik vind het lastig. Ik had er laatst een gesprek over met mijn zusje en ik snap dat sommige mensen er gewoon geen geld voor hebben. Ik heb truien gezien online waar ik heel er fan van ben, zelf gemaakt, eerlijke stoffen, goede arbeidsomstandigheden, maar 1 trui kost: 500 euro. 500 fucking euro, ik vind dat nogal wat. Ja maar dat is de eerlijke prijs die je ervoor betaald, zeggen ze dan. Waarom heb ik er dan met mijn oppervlakkige ziel er niet zoveel geld voor over?

Net zoals kleding voor de kinderen. Ja, ik kan biologische rompertjes kopen van 20 euro per stuk waar ze na een paar maanden zijn uitgegroeid. Of ik koop 3 rompertje voor 20 euro bij de Hennes, dat kan natuurlijk ook. Ik ben me trouwens ook van bewust dat die kleine klootzakjes van mij de grootste milieu vervuiling ever zijn trouwens.

Overigens: ik geef kleding graag door. Alles van nr1 gaat natuurlijk naar nr2. Ik geef regelmatig weg aan de kringloop en vele zakken gaan richting Marokko of Indonesie waar tig neefjes gek zijn op de kleding uit Nederland.

Ik vind het zo lastig, net als vele maatschappelijke debatten. Ik wil heel graag mijn mindset veranderen en gewoon denken: ja maar het is heel goed voor de wereld dat ik deze trui van 500 euro koopt. En dat ik de grote modeketens uit mijn leven ban, voor altijd. Ik moet ook al geen vlees eten en niet zoveel de auto gebruiken (ik kan ook met 3 jongens met de trein naar de oma’s, waarom doe je dat niet, Des), ik moet niet zoveel eten weggooien, en ik mag ook geen oneerlijke kleding kopen, en niet meer bij de Action langs, en, en, en, en.

Ik wil zo graag.
Maar ik vind het zo moeilijk.

Ik doe mijn best. Daar heeft de klimaat niets aan, of die arme kinderen die worden uitgebuit, ik weet het.
Maar ik doe het wel.
Echt waar.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store