Even gewoon niet

Ik denk dat ik het gisteren echt hardop durfde te zeggen: ik voel me eigenlijk al een hele tijd niet gelukkig. Dus eigenlijk: ongelukkig.

Maar ik vind ongelukkig zo’n zwaar woord. Er zijn heust wel lichtpuntjes, maar de waarheid is wel dat ik al een tijdje niet lekker zit. Met mezelf. In mezelf.

Wanneer voelde ik me dan echt goed, vroeg ik mezelf dan meteen af. Dat was toen mijn boek uitkwam. Ja, toen voelde ik me echt goed. De reacties erop, maar ook zo’n trots gevoel “jeetje Des, je had een plan, en je hebt het maar mooi gedaan, helemaal alleen, wat goed!”.

Ook voelde ik me heel goed tijdens het begin van de corona quarantaine. Je weet wel, toen de scholen dicht gingen, we allemaal thuis moesten werken, we gingen hamsteren, enz. Ja, toen voelde ik me heel rustig.

Heel vredig, bijna. Het was helemaal goed zo. Ik thuis met mijn mooie gezin, LOML die ook veel thuis was, wij helemaal in ons eigen bubbeltje. Er was geen sprake van moeten. En ik voelde ook zo’n rust omdat niemand moest. Niemand ging erop uit. Iedereen bleef thuis. Het was toen dat ik erachter kwam hoe goed ik ga op rust, en dan bedoel ik vooral: geen prikkels van buitenaf. Geen meningen. Geen fomo.

Ik moest daar ook weer even aan denken aan die persconferentie afgelopen maandag. Komt er dan misschien toch wel een lockdown, dacht ik, en daarna dacht ik heel even, en ik vind het ook wel erg dat ik dat dacht maar er ging toch heel even door mijn hoofd “oh wat heerlijk, als dat weer zou komen”.

Het is alleen geen oplossing. Net zoals het geen oplossing is om de kinderen naar de oma’s te brengen, mijn moeder stelde het al voor want die voelt ook wel met haar moedergevoel dat het nu even niet goed met me gaat.

Want op een gegeven moment wordt het zo’n afleiding, snap je?

Als de kinderen dit weekend even weg zijn dan kan ik…
Als de meubels er zijn dan heb ik pas echt een thuisgevoel..
Als ik nu maar even tijd voor mezelf had dan kon ik tenminste even…

Als, als, als. Maar het is allemaal nu. Ik voel me nu niet happy. En ik moet daar nu iets mee doen. Nouja, het moet niet, maar al die afleidingen, die korte termijn oplossingen, dat helpt ook niet.

Ja, ik heb mijn draai wel gevonden, zei LOML laatst, want de kinderen hebben het hier ook naar hun zin. En toen voelde ik me weer schuldig. Ja, mijn man, die kan dat weer zo makkelijk, en waarom kan ik het dan gewoon niet?

Terwijl ik ook weet: de kinderen hebben school. Mijn man gaat naar zijn kantoor elke dag en heeft zijn werk.

En ik, ik had thuis, in die wijk, en nu heb ik ook een thuis maar tegelijkertijd..

snap je?

Ik wil dit stukje graag eindigen met hoop en vertrouwen en het komt wel goed, maar eigenlijk wil ik me gewoon weer goed voelen. Gewoon nu. Meteen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store