Er wordt zo weinig geschreven over corona he

Twee keer ben ik aangesproken omdat ik me niet hield aan de anderhalve meter. Ik deed het echt niet expres. Ik probeer me er echt aan te houden. Een keer was in het zwembad. Ik keek naar de jongens, maar er zat een stukje muur voor me, dus ik ging een beetje naar links met mijn hoofd. Er zat nog voldoende afstand tussen mij en de vrouw die daar zat maar ze sprak me toch aan. Eh hallo, pas je even op, anderhalve meter ja? Sorry, zei ik, sorry, echt.

Een andere keer was op de markt. Ik stond netjes in de rij, netjes anderhalve meter achter de persoon die voor mij stond. Maar ik kon het prijskaartje niet goed lezen van het brood, dus ik boog een beetje naar de zijkant, meer naar voren (zodat ik niet teveel in de buurt van de persoon die voor mij stond kwam), en toen zei de verkoper “mevrouw, de anderhalve meter alsjeblieft”.

Minister Grapperhaus en zijn bruiloft. Waar hij dus, in al zijn onschuld (want dat geloof ik echt) niet die anderhalve meter kon houden. Het hele land valt erover heen en ik denk alleen maar “zie je nou wel”. Die anderhalve meter moet ons zogenaamd behoeden voor corona, ik snap het, je moet toch iets doen aan maatregelen. En ik hou me er zoveel mogelijk aan, maar het is zo menselijk, zie dus Grapperhaus, dat je dus per ongeluk niet die anderhalve meter houdt.

Menselijk, jongens, laten we dat even onthouden. Laten we elkaar alsjeblieft niet aanvallen als je ook maar even, per ongeluk, niet die anderhalve meter houdt.

Vorige week ontdekte ik een kinderboerderij in de nieuwe buurt. Er stond een bordje “wilt u gebruik maken van de horeca, wacht dan hier tot er iemand komt om u een tafel toe te wijzen”. Ik hoefde niet gebruik te maken van de horeca maar ik wou met nr3. toch even het terrein op. Mevrouw, u moet daar wel wachten, zei een medewerker. Sorry, zei ik, ik dacht dat het alleen was voor horeca bezoekers? Ja, maar dit hele terrein is horeca. Sorry, zei ik, echt sorry.

De dag erna, i kid you not, ging ik naar de Swiss Sense winkel om pootjes kopen voor onder ons bed. Bij de ingang stond een bordje waarop stond “hier wachten tot een medewerker u komt helpen”. Het was rustig in de winkel. Ik dacht aan de kinderboerderij-ervaring die ik de dag ervoor had, dus ik bleef netjes wachten. Een medewerker ziet mij van afstand. Mevrouw, u mag wel gewoon binnenkomen hoor.

Ik hou verschillende verjaardagsfeestjes, niet omdat we thuis niet de anderhalve meter kunnen bewaken, maar omdat we bang zijn dat mensen de politie bellen.

Serieus al 3x keer om mij heen gehoord “ja ik zet die ene foto waar we met z’n allen dicht bij elkaar zitten maar niet op social media, want dan valt iedereen over je heen”.

Corona. Tja.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store