Van het weekend had ik afgesproken met mijn zusje en beste vriendin. We gingen shoppen (ik koop dus nooit make up maar nu heb ik dus iets van Nars gekocht (ja i know, NARS!!) een soort van nou ja ehm moisterizer? Met een kleurtje? Maar omg, WOW wat een glowie op mijn face, niet normaal), we gingen naar de top van de Euromast (want yolo) en natuurlijk gingen we ook eten. En oja, we hadden goede gesprekken.

Mijn bf stuurde mij een paar weken geleden een appje, dat ze zo trots op me is hoe ik het doe als moeder. Ik vertelde haar van het weekend hoe fijn ik het vond om zo’n appje te krijgen. Soms, zei ik, moet ik dat gewoon even van iemand horen. Toen zei ze: kom op Des, dat weet je toch wel, dat je het goed doet?

Ik vertelde haar dat er nog steeds momenten zijn dat ik denk: nee, ik doe het niet goed. Niet goed genoeg. Nouja, eigenlijk, doe ik het heel slecht in mijn leven. Ik vertelde haar dat ik soms nog steeds kan denken: wat stel ik nou eigenlijk voor? Wat doe ik nou eigenlijk echt? Zo kan ik mezelf ook altijd vergelijken met mijn lief, mijn man, die een eigen bedrijf heeft, die voor het inkomen zorgt, die zo heerlijk fijn in balans is altijd en geen last heeft van een ego, zo lief is altijd voor mij en zoveel geduld voor de kinderen EN er nog eens godverdmme sexy uitziet. Zelfs in de ochtend.

Nou, zei ik, en dan denk ik: wat doe ik nou eigenlijk dan? Wat stel ik nou voor? Mijn bf zei toen: maar Des, de reden dat je man zijn eigen bedrijf kan hebben is omdat jij het thuis allemaal draaiende houdt. Dat weet je toch wel?

Het klonk natuurlijk heel logisch, om dat zo van je beste vriendin te horen. Ik vertelde mijn vriendin vervolgens over de 10 minuten gesprekken die we vorige week hadden. Hoe trots mijn man en ik waren op onze kinderen. Maar toen, daarna, sijpelde het door mijn hoofd, de gedachte: maar dat is niet mijn verdienste natuurlijk. Dat de kinderen het zo goed doen op school, dat hebben ze natuurlijk van mijn man.

Terwijl ik bovenstaande vertelde aan mijn vriendin moest ze lachen. Keihard. Des, zei ze, ik ga hier niet op in. Kunnen we het over iets anders hebben?

Ik moest ook lachen natuurlijk, want als je zoiets hardop uitspreekt en vervolgens zo’n reactie van je vriendin krijgt dan klinkt het ook eigenlijk heel belachelijk.

Maar ik zei tegen mijn vriendin dat, als ik alleen ben, er niemand is die mijn zo’n spiegel voor kan zetten. En ik gerust de hele dag kan denken: ja, het is echt zo. Ik ben echt niets waard. Ik stel echt niets voor.

Tegenwoordig weet ik dan ook even stil te staan. Bewust blijven en denken: ja maar Des, zijn de gedachten die je nu hebt ook echt waar?

En dan, ja ook die dagen zijn er, kan ik in al mijn nuchterheid denken: ja, maar het is toch ook echt waar wat ik nu denk?

Mijn vriendin hoorde me aan, werd weer serieus, en zei toen: ik vind dat echt heel verdrietig. Dat je gewoon niet ziet hoeveel jij waard bent.

Later in de trein zat ik over het gesprek te denken. De hele dag voelde ik me al een beetje verdrietig, het nieuws van Julen deed mij echt wat, en in de trein dacht ik aan wat mijn vriendin zei. Dat er dus nog steeds momenten zijn dat ik het gewoon niet kan zien. Die onzekerheid, waarom is dat toch met vlagen nog steeds aanwezig?

Ik kwam avonds laat thuis, was een beetje stil, LOML vroeg me hoe de dag was. En toen moest ik huilen, opeens, of nouja, zoiets bouwt zichzelf op denk ik. Huilen om mezelf. En terwijl ik dat realiseerde voelde ik me weer zo’n slachtoffertje, zo stom, dat ik daar weer om moest huilen. Gedraag je nou Des, doe eens normaal, weet nou eens gewoon dat je het wel waard bent. En terwijl ik mezelf zo streng toesprak moest ik ook daar weer om huilen, en werd het uiteindelijk 1 grote jankpartij met snot natuurlijk.

Gelukkig en heel fijn ook dat mijn lief er was. Die gewoon mij vasthoudt, een knuffel geeft, en ik mijn snotneus in zijn sweater kan uitsmeren zonder dat hij het erg vindt (denk ik). En ik leg het hem uit, zo goed en kwaad als het kan, we weten allemaal dat je niet kunt praten en janken tegelijk, en dan zegt hij: we zijn toch allemaal een beetje onzeker. We doen toch allemaal wat in het leven.

En nu denk ik: zou het, zou het echt?

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store