Er is een schrijfster die ik volg op insta. Ze schrijft mooie herkenbare stukjes maar “opeens” is ze nu ook coach.

Ze heeft haar instagram onder handen genomen en post nu elke dag iets , een stukje, een quote, een foto met een caption eronder, haar feed is nu net zo gelikt als alle andere coach/insta feeds met mooie kleurtjes, mooie lettertypes. Ze geeft nu ook coachingsessies, en nu elke keer als ze iets post denk ik “jammer”.

Ik volgde haar juist omdat ik haar zo leuk vond zoals ze was, namelijk gewoon goed. Dat ze juist niet mee ging met de hype van coachen. Dat ze schreef wanneer ze wou, soms om de dag, soms heel lang niet. Als ik nu haar stukjes kijk zie ik nu meteen een hele marketing formule met hashtags en meer volgers aantrekken, en ze is nu zoals alle die andere gelikte instaperfects.

Heust, er zijn natuurlijk ook uitzonderingen. En ja ik weet dat er achter instagram ook een echte wereld is die niemand ziet (hoofdstuk “social influencer” uit mijn boek). Ik vind juist die imperfectie leuk. Die niet perfecte insta feed waar gewoon gepost wordt wanneer diegene er zin in heeft zonder af te vragen of het wel de juiste foto is en of het wel de juiste tijdstip is om iets te posten, daar hou ik van. Daar wil ik meer van zien.

En toch tegelijkertijd, moet ik denken aan dit stukje van Suus. Iemand reageerde bij dat stukje: “Maar wat maakt het uit? Is het niet tijd om dat zwart-witte los te laten: je bent niet óf nep óf echt, je kunt een eerlijke vlog maken met mascara op, en de keer daarna met mascara én bb cream, of wat je maar wil! We nemen je serieus. En je ‘moet’ helemaal niks”.

Tja, een eye opener. Het mag dus ook en/en zijn.

Zo kwam ik gisteren bij een instagram van een mede thuismama. Ze geeft ook borstvoeding, is ook voor het samen slapen, draagt haar kindjes ook veel, kortom ze is ook van de attachment paranting (dat moet je even google-en, voor de niet-moeders onder ons). Maar ze gebruikt dus ook lip fillers.

Daar komt ze gewoon eerlijk voor uit, op haar instagram. Ze postte een story over waarom ze lipfillers gebruikt, en waar ze dat dan doet en het eerste wat ik dacht was “wat jammer!”.

Maar toen postte ze een story waarin ze zei “ja ik doe ook aan attachment paranting, als je labels wilt gebruiken. Maar juist daarom vind ik het mooi om balans te laten zien. Je hoeft echt geen regenboog rok te dragen omdat je je kinderen zo opvoedt. Je kunt ook een wijntje drinken, een sigaretje roken en zo af en toe lipfillers nemen. It’s all about balance”.

En toen dacht ik: ja natuurlijk mag dat, natuurlijk kan dat gewoon! En/en. De schrijfster die ik volg op insta mag ook gewoon coach zijn en een gelikte insta feed hebben en ook nog mooie stukjes schrijven.

En daarmee maak ik het me vooral zelf niet meer zo moeilijk, geloof ik. Dat ik gewoon kan denken: het mag allebei, Des.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store