De jongens zijn druk bezig met sport in het weekend. Voetbal, golf, en, het mag weer, zwemles.

Waar ze soms in de weekenden nog gingen uit logeren, nu kan dat dus nog meer.

De waarheid is dat ik daar even van moest bijkomen.
Vooral nu.
Juist nu.

Want het is nu, en ik vind het altijd zo stom om te zeggen, onwijs druk bij ons thuis. Ik zit te bedenken waardoor dat komt, maar LOML heeft het druk op werk, komt laat thuis en ik merk toch, dat ene uurtje dat hij altijd thuiskwam (net rond avondeten en we dus samen de avondspits konden doen) mij nekt.

En dan die weekendjes waar ik tenminste even kon ademhalen, even iets voor mezelf kon doen, die nu wegvallen…ja dat vind ik even moeilijk.

In plaats van zo’n vol weekend ben ik nu heen en weer aan het fietsen, want de jongens naar voetbal brengen, je mag daar niet blijven want corona, dan thuis even snel koken, of een boekje lezen, en dan na een half uurtje weer terug fietsen de jongens ophalen.

Ik hoor soms een suisje in mijn oor van al het kabaal thuis, nr3 die loopt te mama! mama!-en, nr2. die loopt te schreeuwen als hij een superheld is, ja het is een huis vol met kindergeluiden wat op de juiste momenten echt heel gezellig klinkt, maar als ik moe ben dus niet.

En ik ben moe. Ik weet niet waar ik moe van ben want op zich heb ik goede nachten, maar ik ben denk ik vooral moe van het zorgen.

Het verzorgen.
Het zorgen van.
Het zorgen voor.

En ik snak naar , zoals LOML dat mooi zei van de week, eilandjes van rust.

Gisteren schreef ik in mijn dagboek de perfecte dag die ik altijd visualiseer als ik me even terugtrek op de wc: yoga in de ochtend, daarna mediteren, dan een wandeling in het bos, of lang de zee, terug naar huis een warme kop koffie, een lekker ontbijtje, daarna schrijven, dan lunch met vriendinnen, en aan het eind van de dag een heerlijke vol warm bord pasta met LOML, en in de avond een heerlijke ontspannende joint.

Deze week had ik 2 kleine vooruitzichten: een ieniemienie verjaardagsfeestje waar ik ontzettend naar uit keek en een bakje thee date met een vriendinnetje. Beide moet ik tot grote spijt afzeggen omdat er iemand uit de klas van nr2. corona heeft en hij dus nu in thuisquarentaine zit.

Vanochtend dacht ik even: hoe ga ik dit doen, hoe pak ik dit aan, deze week met die vermoeidheid en twee kids thuis en alles eromheen?

En toen bedacht ik me dat ik gewoon veel ja ging zeggen. Heel veel ja. Ja tegen nr3 die zijn speen wilt, ja tegen nr1. die met de playstation wilt spelen, ja tegen nr2. die limonade wilt drinken.

En vooral ja tegen mezelf. Ja de was mag even blijven zoals die is, en ja, ik ga lekker veel bakken want ik heb het kookboek “Lekker thuis”, van Alison Roman geleend en op mijn lijstje staan de citroentaart, de chocolade-tahin taart met krokante zoutvlokken en een pistache-pruimencrumble.

Zo kom ik vast de week wel door.
Hoop ik.

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store