Die broek doe ik niet aan. Ik vind die niet stoer. Nr2 slaat zijn armen over elkaar heen en kijkt me boos aan.

Ik zit op zijn bed en zucht. Al je andere broeken zitten in de was, zeg ik. Dat is niet waar, maar ik wil gewoon dat hij doet wat ik zeg. Voor een keertje. Je doet dus deze broek aan.

Die vind ik niet stoer, roept hij nu harder. Hij blijft me boos aankijken.

Welke broek wil je dan aan, vraag ik hem. Weet je wat, mijn geduld is al weer op zo op de vroege ochtend, zoek zelf dan maar wat uit, zeg ik dan.

Ik loop naar de woonkamer. Even later komt hij de woonkamer binnen. Zijn te grote trui met capusjon heeft hij in zijn spijkerbroek gepropt. De spijkerbroek is hem nog iets te groot. Het is een spijkerbroek met gaten bij de knieen.

Verdorie, denk ik, ik ben vergeten die broek weg te gooien. De broek ziet er niet uit, met die twee gaten bij de knieen.

Daar zitten gaten in, zeg ik, gooi die broek nou gewoon weg. En doe nou deze broek aan. Weer wijs ik op de broek die ik heb uitgekozen. Nee, zegt hij resoluut. Deze broek is wel stoer.

Hij is je te groot zeg ik, doe nou gewoon deze broek aan, probeer ik weer. Het antwoord blijft nee van zijn kant.

Ik zucht en maak mijn koffie. Mijn man komt lachend bij me in de keuken staan. Ik vind het niet grappig, zeg ik boos. Hij luistert gewoon niet. Ik wil gewoon dat hij eens voor een keertje doet wat ik zeg, verdorie.

Vorige week had ik een 10 minuten gesprek met de juf, over hem. Het was bijna 1 grote lofzang over onze nr2. Ik wist niet wat ik hoorde. Een model-leerling. Hij is lief, hij luistert, hij vraagt netjes of iets mag, hij vindt bijna alles leuk. Hij maakt nooit ruzie, hij komt met leuke initiatieven die zijn klasgenootjes ook altijd leuk vinden. Hij is creatief, begint al met lezen, kan goed alleen spelen en is erg sociaal.

De juf vertelde dat hij een keer met iets grotere jongens iets deed wat niet mocht, maar dat vond ze zelfs wel goed, want “hij mag ook best iets stouts doen”. Maar wat ik echt goed van hem vind, zei ze toen, is dat hij helemaal zjin eigen pad volgt. Hij luistert maar maakt bij opdrachten zijn eigen verhaal. Ik vind dat heel goed, zei ze. Daar mag je als ouder trots op zijn.
Na het gesprek zei ik voor de grap tegen mijn man dat ik de volgende keer tegen zijn juf zou zeggen dat ze hem anders best eens in huis mag nemen, voor een weekje.

Hij heeft gewoon een eigen stijl, zegt mijn man, waardeer dat nou. Hij wil zijn eigen kleren uitzoeken, laat hem maar gewoon.

Ik vind het prima dat mijn kind een eigen stijl heeft en zijn eigen pad volgt. Maar liever niet tijdens de ochtendspits.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store