In de Indonesische cultuur is kinderen hebben een hoog goed. Het is zeg maar gewoon iets waarvoor je leeft, waar het om draait. Trouwen, kinderen krijgen. Je hebt de beste baan van de wereld, bent heel rijk, knap, en gezond maar je hebt geen kinderen? Dan doe je alsnog niet mee.

Het is ook de meest gestelde vraag daar “getrouwd? Al kinderen?”. Heb je al kinderen dan is de vraag “wanneer de volgende?”. Het is niet een vraag om te beledigen, het is gewoon iets wat normaal is: kinderen krijgen.

Mijn nichtje, hier in Nederland, is bewust kinderloos. Als ik in Indonesie ben dan vragen familieleden hoe het met haar gaat “en, heeft ze al kinderen?”, en een keer zei ik gewoon eerlijk hoe het zat “ze wil geen kinderen”.

Verwarring. Geen kinderen? Kan ze geen kinderen krijgen, bedoelde ik dat? Geen kinderen willen? Zij zelf niet? Mag ze het niet? Hoe bedoel je?

Bewust geen kinderen willen, in Nederland is het volgens al best een issue, laat staan in Indonesie. En toen hoorde ik een tante zeggen “wat egoistisch”.

Ze bedoelde het niet eens raar, geloof ik. En ik weet nog dat ik toen dacht, nou ja, dat zeg je toch niet, egoistisch zijn omdat je geen kinderen wilt?

Van de week sprak ik met een medewerker van de school, een iets oudere vrouw. Ze is al oma, haar kleinkind is inmiddels 3 jaar. Ze vertelde dat haar zoon vrij jong was toen hij hem kreeg, 23 jaar. Ja, vertelde ze, maar dat is wel goed geweest. Hij werd een stuk minder egoistisch. Hij moest nu opeens voor iemand ander zorgen, en dat heeft hem wel goed gedaan.

Ik moest denken aan wat mijn tante zei over mijn nichtje. Ik hoorde de vrouw aan van de school die zei dat haar zoon nu een stuk minder egoistisch was.

Ja, ik ken ze: mensen met kinderen die ik behoorlijk egoistisch vind. Of ik lees erover in de krant, of zie er over op tv. Mensen die geen kinderen hebben maar die helemaal niet egoistisch zijn, die ken ik ook (hallo moeder theresa? oprah?). Kortom; het is natuurlijk helemaal niet zo zwart wit.

Maar ik ken ook dat ene meisje die onverwacht zwanger werd. Geen studie afgemaakt, geen geld, maar ik zie hoe haar dochtertje het beste uit haar haalt. Hoe ze opeens een stuk, ja ik ga het zeggen, minder egoistisch werd. Mijn neefje die zich alleen maar druk maakte om de duurste beste sneaker maar nu sinds hij vader is geworden zo is veranderd: zaterdagochtend staat hij als eerste bij het voetbalveld en ik hoorde hem laatst preken hoe onbelangrijk dure kleren en schoenen zijn.

Waarom kwam ik ook nog weer op dit onderwerp…oja. Ik wil graag zeggen dat ik ook minder egoistisch ben geworden, maar dat is geloof ik juist wel erg egoistisch om dat te zeggen, ha! En toch is het wel zo, geloof ik. Want het gaat niet meer om mij, er zijn kleine wezens waar ik om moet denken. En er zijn dagen dat ik denk ja maar nu wil ik! En er zijn dagen dat ik denk: het is goed zo. Mijn tijd komt nog wel. Nu eerst zij.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store