Dit stukje is voor al die lieve mensen die rekening houden met mij en nr1 op de fiets

Sinds kort gaan wij met de fiets naar judo. Nr3 voorop, nr2 achterop en nr1 op zijn eigen fiets.

Ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Nr1. is best een beetje angstig, beetje onzeker, dus ik dacht: dat duurt nog wel even voordat hij gaat fietsen. Maar nee, hij leerde juist heel snel fietsen, vond het ook heel leuk om te doen, en op een gegeven moment vroeg hij: mag ik dan ook op de grote weg fietsen, met jou mama?

We begonnen met kleine stukjes. Naar school bijvoorbeeld, praktisch bij ons om de hoek. Hij naast mij. Goed opletten, zei ik tegen hem. Naar mij luisteren. Voor je kijken. Niet dromen. En als ik zeg stop, dan MOET je stoppen.

Het ging goed. Natuurlijk, hij ging wat sneller dan ik. Hij keek ook weleens om zich heen, in plaats van voor zich (ik “VOOR JE KIJKEN, NU!!”). Soms ging hij opeens rechts, terwijl hij ook wel weet dat we links moesten, om maar een voorbeeld te noemen.

Maar het ging steeds beter. Het scheelt dat nr1. juist een beetje angstig is. Hij let goed op. Hij fietst zo af en toe toch op de stoep want “dan kunnen de brommers erlangs mama”. Van school fietsten we ook naar de supermarkt. In de zomer fietsten we nog een stukje verder, naar het park. Ook dat ging goed.

En nu dus naar judo. Het is niet ver, maar het is wel op een druk tijdstip, op de maandagmiddag, en langs een rotonde.

Het gaat goed gelukkig. Ik hou hem wel altijd goed vast bij zijn schoudertje, soms in zijn nek (“niet zo knijpen mama!”).

We fietsen niet snel. We nemen alle tijd. Ik zeg hem of we links of rechts moeten, al merk ik dat hij ook zelf de weg prima weet.

Maar wat mij vooral opvalt, en dit vind ik zo belangrijk om te benoemen: is al die vriendelijkheid van de mensen om ons heen. Misschien is dat juist wel omdat ze een moeder zien met 2 kinderen op de fiets, en een kleintje op de fiets ernaast. Natuurlijk, als automobilist let je dan juist extra goed op.

Maar ook de fietsers die willen inhalen. Een belletje en dan “ik kom er langs hoor!”. Ik fiets een beetje aan de rechterkant, ik hou nr1 goed bij zijn schouder vast. En dan, als ze voorbij zijn, “ja het gaat prima hoor!”.

Het zijn niet alleen de oude mevrouwen, maar ook de studenten “gaat goed hoor!”, de scooters die extra langzaam en voorzichtig langs ons rijden, en de automobilisten die een duimpje geven.

Ik vind dit zo fijn. En natuurlijk klinkt dit allemaal vanzelfsprekend, maar leven we niet in een maatschappij waar niemand meer groet, waar iedereen maar aan zichzelf denkt?

En juist daarom. Vanuit mijn moederhart die met 3 kindjes onderweg naar judo gaat wil ik zeggen, bedankt. Voor jullie geduld, voor jullie vriendelijkheid, dat jullie rustig blijven, jullie duimpjes omhoog, en glimlachjes als jullie voorbij fietsen. Lief vind ik dat.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store