Dit stukje gaat over London (maar eigenlijk ook over mij)

Elke maand sparen mijn beste vriendin R., mijn zusje en ik een vast bedrag. Na een tijdje kijken we hoeveel we in de pot hebben en wat we ermee kunnen doen.

De eerste keer, zeker 7 jaar geleden toen ik nog geen kinderen had, gingen we naar Barcelona. Toen gingen we een hele lange tijd niet, want ik kreeg dus kids, we hadden het druk met andere dingen, en elke keer zeiden we “oja, we moeten ook nog!” en toen antwoordden we “ja, we moeten echt nog een keer een paar dagen weg”, en eind vorig jaar besloten we dan eindelijk weer te beginnen met sparen (“ok, nu echt overmaken he!”), en dus gingen we vorige week, na enige twijfel want “Lissabon is misschien ook wel leuk?”, naar London.

We huurden een klein airbnb-tje op een keigoede locatie, voor 50 euro vlogen we vanaf Eindhoven, maandagochtend vroeg erheen, en donderdagmiddag laat weer thuis.

Het zou voor mij de eerste keer dat ik zolang zonder kids zou zijn. Heerlijk, dacht ik, ik ben er echt even aan toe. Natuurlijk kwam ik mezelf even flink tegen.

Want ik ben elke dag met die monsters, en als ik eens niet met ze ben dan zijn ze wel in hetzelfde lang, en nu zat er toch wel minstens een grote oceaan tussen ons. Zondagavond, toen ik bij vriendin R. sliep, ging het nog wel. Maar maandag, de eerste dag in London, had ik het zwaar. Hoe ging ik dit volhouden in hemelsnaam? Nog 3 dagen dacht ik, dan ben ik weer in Nederland. Ik kreeg de hele tijd appjes van LOML met foto’s van de jongens, en van mijn moeder die op nr3 paste, die ik de hele tijd bekeek. Ik zoomde in op de foto’s, die prachtige koppies van dichtbij kijkend. Het lange haar van nr1, het pruilmondje van nr2, en het altijd lachtende bekkie van nr3. Ik bekeek oude filmpjes terug op mijn telefoon en ik kon alleen maar denken: waarom Des, waarom moet jij nou zonodig weer stoer doen en een paar dagen weg, waarom kan je gewoon niet accepteren dat het nu nou eenmaal niet meer zo makkelijk kan?

Ik besloot me eraan toe te geven, dat gevoel, dat gemis, het toe te laten. En tegelijk zette ik mijn telefoon weg, deed ik niet meer de hele tijd wifi aan om te kijken of ik weer nieuwe foto’s had gekregen. Ik besloot om, hoe zeggen ze dat ook nog weer, gewoon maar even in het nu te zijn. Hier. Of nouja, daar dus in London. En dat hielp ontzettend, want vanaf dinsdag viel het gewoon hartstikke mee en genoot ik oprecht van die paar dagen even geen moeder zijn. Van het uitslapen, van het op vakantie zijn, van mijn beste vriendin R. en mijn zusje natuurlijk en van die leuke stad London.

Die eerste dagen moest ik ontzettend wennen aan zo’n drukke volle stad. Aan alle mensen die krioelden op de straten, aan alle geluiden. Ik moest wennen aan het systeem in het buitenland, aan iets wat ik niet gewend was, de taal maar ook bijvoorbeeld het metro systeem, iets simpels als kaartjes kopen. Ik dacht aan mijn tijd in Parijs, toen ik daar een maand frans studeerde, en dat heerlijk vond, die prikkels, en nergens last van had al die nieuwe dingen, ik ging mee in de menigte, ik vond het prima allemaal.

Ik keek naar mijn zusje en vriendin R. die nergens last van hadden. Toch moest ik maandagavond even “bijkomen”, even ehm, acclimatiseren noemen ze dat volgens mij. Wat ben je stil, zei vriendin R., en ik zei dat ik de kids miste, wat ook zo was, maar ik durfde niet echt te zeggen dat London even teveel was voor mij. Ik voelde me een oma, dit klinkt overdreven, I know, en ik vroeg me af waarom ik er nou zoveel moeite had. Is het mijn “mommy-brain”, dat ik intussen had, echt niets aan mijn brain was hetzelfde na 3 zwangerschappen kan ik je zeggen. Of ben ik altijd zo geweest? Of is het toch omdat mijn leven als thuismoeder een beetje stilstaat?

Ik weet het niet, maar ook dit viel gelukkig allemaal mee. Het was een kwestie van loslaten, van accepteren, en later thuis toen ik het er met LOML over had vertelde hij hoe ook hij hier altijd even last van heeft in het buitenland. Je bent gewoon niet thuis, zei hij, en dat is ook het mooie ervan want daardoor realiseer je je ook hoe fijn je het eigenlijk hebt.

Ik heb dus echt oprecht genoten. Want oh wat is London leuk. Ik ben er twee keer eerder geweest en ook nu weer vind ik het een stad met een hele fijn vibe. De mensen zijn echt ontzettend vriendelijk. We hebben er heerlijk (en vooral: heel.veel) lekker (oa bij Nopi) gegeten. We zijn naar marktjes gegaan. Leuke straatjes ontdekt. Veel gewandeld. Naar de Tate Britain geweest, en natuurlijk wat geshopt (je MOET een lippenstift van Fendy Beauty hebben want o.m.g.).

Hebben we ook wat geleerd deze dagen, vroeg vriendin R. toen we op het vliegveld nog een koffie zaten te drinken. We concludeerden dat we van al die vriendelijke London-ers hebben geleerd om wat vriendelijker te zijn naar onbekende mensen. Meer complimentjes te geven zelfs (een paar dat mensen echt naar ons toeliepen om iets simpels te zeggen als “you look so great!”).

Ja Londen was prachtig. En ondanks die prikkelvolle dag en het gemis hebben we nu al besloten: volgend jaar naar New York.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store