Dit stukje gaat eens niet over de liefde (denk ik)

Er is een voorbeeld dat ik graag aanhaal om mijn punt te maken tijdens discussies, nouja ordinaire ruzies eigenlijk, met LOML.

Dit is wat er gebeurd elke keer als we gaan uiteten. We lopen het restaurant binnen. Het is er nog vrij rustig. Waar wil jij zitten, vraagt LOML, en ik zeg: maakt mij niet uit.
Ik loop al naar een tafeltje, en vervolgens zegt LOML, en dit doet hij elke fucking keer, we kunnen ook wel daar zitten.

Dit voorbeeld is typisch voor onze ruzies bij de verjaardagsfeestjes van de kinderen die ik graag organiseer, bij het inrichten van het huis (dat ik graag wil doen), bij klussen (gaat geheid mis tussen ons) of het huis opruimen (samen).

Mijn man geeft mij een keus. Ik maak een keus. En vervolgens moet hij toch, omdat hij op 1 of andere manier controle wilt houden al zal hij dit nooit zo zeggen, er iets anders over zeggen. En ik, want zo ben ik dan weer, zeg er niets over, omdat ik nou eenmaal zo ben. I

k loop graag met andere mensen mee. Wat wil jij? Oh, dat wil ik ook wel.
Wat vind jij? Oh ergens vind ik dat ook wel.
Ik haat conflicten, ik ben niet iemand die perse mijn mening ergens doorheen pusht, ik hou me liever op de achtergrond.

Mijn man, bless his lovely heart, is iemand die graag toch iets erover wilt zeggen. Onder het mom “ik mag toch wel iets zeggen?”. “Ik bedoel er verder niet iets mee”. Als ik dus, om maar een voorbeeld te noemen, aan het koken bent zegt hij weleens “misschien moet er wat zout bij”.
Of als ik de kinderen aankleed om ze naar school te brengen en hij dan zegt “misschien is de trui iets te dun?”.

Soms hebben we het hierover, waarbij ik het restaurant voorbeeld erbij haal. Mijn man zegt dat hij gewoon iets zegt. Iets wat totaal niet persoonlijk naar mij is gericht. Dus als hij zegt “misschien moet er wat zout bij “, denk ik dat hij zegt “je kookt niet goed”. Als hij zegt “misschien is de trui te dun”, denk ik dat hij zegt “je zorgt niet goed voor de kinderen”.

“Je neemt alles veel te persoonlijk op”, zegt hij, “ik zeg helemaal niet dat je een slechte moeder bent of niet kunt koken”.

Ok, ok, true.
Ik haat conflicten, discussies, of wat dan ook, omdat ik inderdaad vaak hoor “ik ben het niet eens met jouw mening, dus ik vind jou stom. Hoe durf je zo te denken”.

Ik vind het, om eerlijk te zijn, ook heel moeilijk om te accepteren dat er mensen zijn met een andere mening, of dat mensen gewoon iets willen zeggen, zonder dat het tegen mij gericht is.

Of zoals mijn man ook graag zegt “de wereld draait niet om jou Des”.

Ergens heeft hij een punt, ik weet het. Maar ergens vind ik ook dat ik een punt heb. Hou je gewoon stil en laat me koken en de kinderen aankleden en de feestjes organiseren. Bovendien heb ik net de was gedraaid en zit er allemaal witte stofjes in omdat hij is vergeten een zakdoekje uit zijn broek te halen.

En ik zal daar dit keer eens wel iets over zeggen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store