Dit stukje gaat dan weer niet over de liefde

LOML en ik zijn nog nooit zo lang bij elkaar geweest. Normaal gesproken gaat hij na een tijdje, laten we zeggen ongeveer een maand, op zakenreis, naar het buitenland. Is hij niet op zakenreis dan is hij wel aan het werk.

Maar ook mijn man heeft het een stuk rustiger door de corona gedoe dus is hij wat minder op kantoor en meer thuis. Ons huis. Bij mij thuis. In mijn omgeving.

Ik kwam eens een oud klasgenootje tegen, ze vroeg wat ik deed en wat mijn man deed, ik vertelde haar dat ik vaak alleen ben met de kids omdat mijn man vaak naar het buitenland moet en toen zei zij “oh wat heerlijk, dat je man zo af en toe even weg is”. Ik kon haar wel knuffelen, want het is precies dat: ontzettend heerlijk dat hij af en toe weg is. Gewoon even uit elkaar, even niet in elkaar space, elkaar flink missen en weer thuiskomen. Dat is ook liefde.

Maar goed, we zijn nu dus veel thuis, met zijn allen, en ja natuurlijk is dat ook fijn. We doen leuke dingen samen. Ik kan wat vaker blijven liggen ‘s ochtends. We wandelen met z’n allen, we fietsen met z’n allen, we doen met spelletjes, ja als gezin is het heerlijk.

Toch kan ik die grote liefde van mij soms flink achter het behang plakken.

Dat hij bijvoorbeeld nooit de keuken opruimt. Hij laat het zakje walnoten, de pak melk, de havermout, alles open overigens, gewoon op het aanrecht. En ook niets in de vaatwasser doen, ook zoiets. Elke middag vind ik zijn lepel met havermout, melk, en eiwitpoeder (EN DAT PLAKT) op het aanrecht.

Dat ik na het koken de keuken meteen opruim, en hij vervolgens ‘’s avonds nog wat wil snacken. En wederom niets opruimt. En ik dus in de ochtend eerst zijn kommetje waar de chips in zat (kaaschips, waar hij altijd hard hard op kauwt, net zo irritant) moet opruimen en een leeg cola zero blikje.

Zijn bemoeienis met de kinderen, ik heb een heel schema opgesteld met huiswerk, beeldscherm, spelletjestijd op het bord geschreven en dan zie ik hem al staan en er naar kijken, alleen dat beeld al. En ja hoor even later “he Des, ik zie dat je om 1500 uur spelletjes gaat spelen met de kinderen maar misschien is het beter om het zus en zo en dan toch dit te doen?”.
Echt mijn ergernis groeit en groeit..

Dat ik naar de supermarkt ga en vraag of hij nog wat nodig heeft (hij:nee hoor schat) en ik thuiskom met chocola, koekjes en een pastel de nata van de Lidl (mijn lievelings) en hij vervolgens het opeet. Zonet nog, hij maakt het zakje open en dan “is dit voor mij? Lief van je hoor”, en weg is mijn pastel de nata.

Elke dag komt hij rond een uurtje of 4,5 thuis, en als ik vervolgens op een dag op hem wacht met avondeten, want hij kwam immers elke dag vroeg thuis, hij niet belt om te zeggen dat het dit keer wel later wordt. En ik hem app “waar blijf je” en hij terug appt “oh, zat je op mij te wachten dan?”.

Nog het meest irritante is misschien wel dat hij net even thuiskomt en tegen de jongens zegt “papa gaat even koken, dan kan mama even straks yoga doen”, en vervolgens klaar is met koken en ik hem hoor zeggen “nu even mama een dikke kus geven en dan ga ik weer naar werk”.

Verschrikkelijk.
Irritant.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store