Dit kan toch niet goed gaan

Vanmiddag toen ik de jongens ophaalde van school, praatte ik erover met 2 andere moeders. Ik vind het helemaal niets, zei de ene moeder. Dit klopt gewoon niet. De natuur is in de war.

We hadden het over het weer. Hoe fijn het is, zo’n zonnetje. Heerlijk met de kinderen in de tuin, nouja, die kinderen werden er wel erg druk van, maar wat maakt het uit, zon! Speeltuinen! Met zonder jas aan!

Ik hou van de zon, ik ben een zomers kind. Ik probeer er echt wat van te maken hoor, van die winter, ik probeer het toe te laten, want he, seizoenen zijn toch ergens goed voor, en coconen is ook ergens wel fijn, maar zodra die zon begint te schijnen, oh jongens. Dan voel ik het hoor, overal. Dan wil ik alleen maar buiten zijn en leuke dingen doen.

En toch, ja, ook dit komt uit mijn mond; kan dit gewoon niet goed zijn. Dat ik een paar weken terug al die vogeltjes in de ochtend hoorde en ik dacht: maar huh? Het is toch nog maar februari? Dat ik het gevoel heb dat we nauwelijks winter hebben gehad. Dat ik het nu al te warm heb in mijn winterjas. Ja, heerlijk die zon, heerlijk die warme temperaturen, nu al, maar jongens, dit kan toch gewoon niet goed zijn?

Het komt steeds vaker in mijn hoofd. Dat dit gewoon niet goed kan zijn: dit nieuws bijvoorbeeld. Die arme ijsberen, ze hebben geen idee. Die overstromingen, dat is toch niet goed? En die plastic soep, ook zoiets, oh wat deed het mij pijn, die documentaire A plastic ocean die ik eens zag. Al dat plastic in de grote zee, en al die diertjes die er aan doodgaan, ook dat kan toch niet goed zijn? Ik ben niet een heel erge doemdenker, denk ik tenminste, maar toch vraag ik me af waar we met z’n allen mee bezig zijn. Dat we die mooie moeder aarde verpesten. Overigens weet ik nog dat ook dat regelmatig terugkwam bij ayahuasca ceremonies: een beeld van de aarde, hoe mooi onze wereld eigenlijk is, en hoe stom is het dat wij mensen het verpesten.

Tegelijk weet ik ook niet zo goed hoe en waar ik moet beginnen. Ik weet het, elk klein dingetje is mooi meegenomen. Al is het maar dat ik geen rietjes meer wil gebruiken, en mijn afval wil sorteren, en dingen wil hergebruiken, of de auto vaker wil laten staan. Al is het maar zoiets kleins, iets kleins om onze mooie aarde toch wat te beschermen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store