Dit is natuurlijk ook gewoon een stukje over de liefde

Een appje van mijn moeder. “Des wil je mij helpen”.

Ze wilt haar NS abonnement opzeggen, er blijkt iets goedkopers te zijn. Maar dat opzeggen, dat vindt ze maar lastig. Wil jij dat doen voor mij, appt ze.

Ik ben bij mijn ouders thuis als mijn vader vraagt om naar zijn administratie te kijken. Ik snap dit niet, zegt hij, betaal ik niet teveel? Hij heeft het over 1 of andere premie, ik zoek wat op het wereldwijde internet, en leg het hem uit.

Mijn vader is absoluut geen domme man en bovendien gek op technische media dingetjes. Hij leest graag de computer idee, de media markt is zijn lievelingswinkel. Maar ook voor hem gaat het soms te snel. Als ik hem vertel dat je tegenwoordig ook gewoon via de app kunt inchecken, kijkt hij mij verbaasd aan. Oja, zegt hij, laat eens zien. Ik laat het zien, snel scroll ik in de app, vul ik zijn gegevens in, het gaat hem te snel, ik zie het wel, hij kijkt wat verward, “nou en zo papa, ik heb het al geregeld voor je”. Oja, zegt hij, ok, handig zeg.

Ik help mijn ouders wel vaker. Een mailtje sturen, even bellen, iets opzeggen, iets uitzoeken. Ik doe het graag, natuurlijk. Maar ik zeg er ook heel vaak bij dat ze het zelf ook kunnen doen. Je maakt jezelf zo afhankelijk, zeg ik mijn moeder regelmatig, kom op mam. Je kent je weg op facebook, je speelt regelmatig wordfreud, dan kan je ook wel iets opzoeken op google. Goed de website doorlezen, informatie opzoeken.

Maar jij doet het sneller, zeggen mijn ouders dan. En “onze nederlands is niet zo goed”. Dat is niet waar, zeg ik dan, jullie spreken prima nederlands.

Dat is echt zo. Tuurlijk zit er een accent in. Natuurlijk kan mijn moeder psychiater niet uitspreken (spiechiesflater) en natuurlijk vertaalt mijn vader soms rechtstreeks zinnen uit het indonesisch naar het nederlands wat soms wel erg grappig klinkt.

Maar ik vind het, voor mezelf, zo belangrijk om onafhankelijk te zijn. Om me alleen te kunnen redden. Dus jullie ook, zeg ik regelmatig streng tegen mijn ouders, kom op. Dan staat die mail maar vol met spelfouten, ze zijn bij de klantenservice heust wel wat gewend.

Ik heb ook makkelijk praten, natuurlijk. Op de school spreek ik regelmatig met expats. Moeders waarvan vooral de man hier tijdelijk werken en studeren. Probeer je maar te redden in Nederland, het land van de regeltjes. Een netwerk op te bouwen. Mailtjes te begrijpen van de school. Regelmatig spreekt een indonesische moeder mij aan op het schoolplein “wat stond er nou precies in dat ene mailtje?”.

Ik ging vorige week dat NS abonnement opzeggen voor mijn moeder en ik kon het niet meteen vinden. De NS is ook slim natuurlijk, de optie “abonnement opzeggen” kon ik nergens vinden, want ze bieden natuurlijk eerst tig andere abo’s aan. Na veel gezoek en muisgeklik vond ik eindelijk hoe ik het moest doen.

En toen ging voor het eerst door mijn hoofd: als het zelfs voor mij moeilijk was om die informatie te vinden, hoe is het dan voor mensen als mijn ouders? Of mijn schoonouders (komen uit Marokko), die expats, die vluchtingen, die asielzoekers, die nieuwe-nederlanders, god, hoe je het ook maar wilt benoemen. Tig keer moeilijker dus.

Vorige week in de bieb waar ik werk aan mijn boek zit tegenover mij een vrouw achter de computer. Ze draagt een hoofddoek, ze klikt wat heen en weer. “Jij mij helpen?”, vraagt ze tenslotte aan de student die naast haar zit. Ik hoor woorden zeggen als “werk”, “vacature”, “een emailadres hebben”. De studente nam alle tijd om haar te helpen en het haar zo duidelijk mogelijk uit te leggen.

Snapt u het zo mevrouw, vraagt ze tenslotte, en de vrouw knikt. Jaja, zegt ze, goed, goed, dankjewel dankjewel.

Wat wil ik nou eigenlijk met dit stukje zeggen? Nou, dat we maar flink geduld moeten hebben met z’n allen. En elkaar moeten helpen. Want het is tenslotte bijna kerst.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store