dit is een stukje waar ik amsterdam afzeik

amsterdam lovers of zij die daar wonen mogen daarom overslaan. Je mag ook doorlezen, want ik zal mijn best doen om mild te zijn.

Ik ben dus gek op columns lezen, leuke columns, niet moeilijke columns met moeilijke woorden en waar het over politiek gaat, gewoon simpele columns die fijn zijn om te lezen, obviously wil ik nu eigenlijk gewoon zeggen dat Aaf de leukste columniste is, maar goed.

Veel columns die ik eens las gaat over de hipstercultuur in Amsterdam en nou ja meer dan van soort dingen die dan alleen in Amsterdam gebeuren, kan Sylvia Witteman overigens ook leuk over schrijven.

Je denkt misschien Des, zet er een link bij, maar ik heb geen voorbeeld nu, maar je moet me gewoon geloven op mijn woord.

Zo las ik eens een column van Aaf dat ze in haar buurt (ze woont in oost dacht ik) alleen maar het geluid van rollende trolly’s hoort in haar buurt, steeds meer, want ja, toerisme en airbnb en nouja, you do the math.

Het is ook echt zo. LOML en ik gingen een paar dag weg, waaronder naar Amsterdam, en eigenlijk weet ik nu niet zo goed waarom we daar nou ook nog weer heen wilden, aangezien mijn lief een soort van hekel heeft aan Amsterdam (ja echt), en nouja, bij mij valt het nog mee, maar eerlijk: Amsterdam is kut.

We parkeerden de auto bij de Rai (tip trouwens, is goedkoop), ik deed de deur open en het eerste wat ik hoorde was: trolly’s. Overal. In een rij achter ons. In een rij voor ons.

Goed, nouja, ik moest denken aan de column van Aaf, en ik dacht ja, zie je nou wel. Zie je!

Enfin, we gingen wat eten bij een restaurantje bij Zeedijk, een hip restaurantje (natuurlijk), en het zat er stampvol. Je kon je kont nauwelijks keren. Er waren nog 4 stoeltjes vrij (2 tafeltjes), en ze deden de 2 tafeltjes een piepklein stukje uit elkaar, en dat was het. Uiteraard kwam er een stel naast ons zitten waardoor je letterlijk elk woord kon verstaan van elkaar.

Nou maakt het mij eerlijk gezegd niet veel uit wat de ander van mijn gesprek kan horen, maar ik weet dat mijn lief er een hekel aan heeft en vol van de privacy is, het resultaat was: een paar blikken tussen loml en mij, een paar zinnetjes over de kids (natuurlijk), en dat was dat.

Voordat we weg gingen moest mijn man nog naar de wc, hij vroeg netjes aan een serveerster waar deze was. “Down”, was alles wat ze zei, zonder hem ook een maar een blik waardig te kunnen.

Hmmpff, ok.

Nouja goed, we liepen daarna door het centrum naar de metro, maar wie nog in Amsterdam is geweest lately weet ook: moeilijk. Want druk, en vol, zo vol, zoveel mensen, overal toeristen, en die trolly’s overal, mensen voor je, mensen achter je.

Na de metro kwamen we in mindere toeristische buurt terecht (thank god), waar we wel gewoon konden lopen (je weet wel). We hadden het een beetje koud, besloten ergens koffie te drinken, we keken om ons heen en natuurlijk was er genoeg hippe coffeebars met hippe namen en heel veel krijtbordverf op de ramen, en van die leuke semi grappige teksten op een bordje voor de coffeebar, nouja goed. we zaten ergens, we bestelden koffie, en dat kwam, zonder melk en suiker erbij. Wel een theelepeltje.

Mijn man vroeg om een koffiemelk, en dat hadden ze niet, maar wel een zakje met creamer. Ik ben niet eens verbaasd dat ze het niet hebben, zei hij toen hij terugkwam.

Later gingen we heerlijk vlees eten in een argentijns restaurant aan de rozengracht. Het eten was er heerlijk trouwens, echt ik heb ook genoten. en gelukkig maar, want dit wat er eerst gebeurde: we hadden een reservering om half 7. We stonden bij het restaurant, met nog een paar mensen die kennelijk ook stonden te wachten. we gingen er dus vanuit dat het dicht was, wat ik raar vond, want we belden van te voren, en nouja, als je om half 7 nog dicht ben, dan zeg je dat toch?

Goed, er stonden mensen te hannessen met de menukaart buiten, en LOML vroeg toen heel normaal “is the restaurant open?”. En toen zei de meneer dus: waite a minute. Het restaurant bleek WEL open te zijn, waar we achter kwamen omdat de deur gewoon open ging, maar dit is the thing:

de meneer had niet even het respect, of het geduld om te zeggen: yes, we we are open, come in! Net als de vrouw bij het eerste restaurantje die alleen “down” zei over de wc, in plaats van “its downstairs”.

Ik weet het, ik weet het. ik klink nu als zo’n provenciaaltje die wat te zeiken heeft over de grote hoofdstad amsterdam. en heust, ik weet, het zal vast niet overal zo zijn. maar ik snap die meneer en die mevrouw van dat restaurant ook wel. je wordt zo, in een grote stad. met al die toeristen, en al die mensen, en al die drukte. je moet er tegenkunnen, denk ik, om in zo’n grote stad te wonen.

Ik denk dat ik het niet zou kunnen. Nu. Vroeger trouwens wel, toen ik nog geen kinderen had.

En heust, ik wil niet zo klinken, als zo’n negatieve gdvr zeikertje over amsterdam (heb trouwens geen zin meer om capslock te gebruiken voor hoofdletter). Een paar dagen geleden zag ik dit stukje, over de massa toerisme in venetie, en volgens mij zijn er nog meer van dit soort steden, dorpen zelfs, die het helemaal niet leuk vinden, al die toeristen. En ik snap het zo goed, want waar gaat het heen jongens, als we zo maar gewoon lukraak doorgaan?

Na amsterdam gingen we trouwens naar bergen aan zee. morgen daar meer over.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store