Waarom laat ik zo weinig ruimte en reserve over, stel ik de grens niet zelf maar laat die stellen door de grenzen van het fysiek (en mentaal) mogelijke?

Wat zou het toch mooi zijn, als ik leer om altijd een soort buffer van tijd en energie om me heen te bouwen. Niet telkens maar tot het gaatje gaan, maar al eerder zeggen: tot hier en niet verder.

Schreef Suus van de week. Soort buffer van tijd, ik vind dat mooi. En herkenbaar natuurlijk ook.

We komen aan het einde van het jaar. Ik hoef niemand uit te leggen hoe druk december vaak is. En kort. Zo weinig tijd. Zo veel te doen.

Ik zit in de or van de school en dat betekent vergaderingen en vooral veel regelen. De school versieren voor sinterklaas. Het sinterklaasfeest organiseren. Appen met de sint “heb jij goede lijm voor de snor?”. Alvast “voorknutselen” voor de kleuters. Ouders vragen om hulp. Boodschappen doen voor het eten. Dan de versiering er weer af halen, want kerst komt eraan. En daar weer dingen voor organiseren.

Mijn agenda loopt steeds voller. En dit keer weet ik gewoon: wees bewust met je tijd, Des. Dat betekent dus: niet overal mee helpen met school, maar de juiste projecten uitkiezen. En ook: niet naar elke vrijwilliger bijeenkomst gaan, maar gewoon even thuis zijn.

Gisteren nog: ik had een half uurtje tijd even over. Het eerste dat in mijn hoofd komt is: wat kan ik allemaal nog doen in dat half uurtje?

Dat ene half uurtje wou ik dus volplannen. Nog wat schrijven voor mijn boek? Dweilen misschien? Alvast koken anders?

Tot ik dacht: nee Des. Buffer tijd. Hou die reserve. Hou het vast. Doe even niets. Helemaal niets.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store