Wij wonen in een wijk waar je rond een uurtje of kwart over acht allemaal ouders met kinderen ziet lopen richting de school. Zo ook een moeder bij ons vlakbij met ook 3 jongens, allemaal een stukje ouder dan die van mij.

Bijna elke ochtend hoor ik haar vooral tegen haar zoons: hou nou op met klieren. Kappen nou! Doe je jas eens goed aan. Vergeet je tas niet! Pas nou op met de fiets! Jongens, opschieten nou!

Laatst zat ook ik weer in ons halletje tegen de 3 jongens te roepen: nr1, ga jij nou gewoon je schoenen aandoen, nr2 hou op met klieren, nr3, NIET naar de trap lopen, blijf nou hier, nr1 wat zei ik nou over je schoenen?? nr2, doe nou je jas aan, je jas moet dicht, omdat ik het zeg! nr1, DOE NOU JE SCHOENEN AAN!, jongens hou nou eens op met klieren!

Het zweet stond op mijn voorhoofd. Ik had mijn eigen schoenen nog niet aan, ik had mijn haren nog niet eens gekamd. En toen dacht ik: dit gaat voorbij. Straks worden ze allemaal ouder en groter en kunnen ze dingen zelf doen en doen ze ook gewoon zelf hun schoenen aan, zonder dat ik het tig keer moet herhalen.

Meteen daarna moest ik aan die moeder bij ons in de straat denken. Haar zonen allemaal een stuk ouder dan die van mij. Het zweet brak me nog meer uit. Het zou toch makkelijker worden? Ze zouden toch wel een keer ophouden met kinderachtig klieren (“hij keek mij aan!!”)? Het was mij verdomme beloofd dat het makkelijker zou worden allemaal!!

Ik vind het een boel moeilijk, dat ouderschap. Zes jaar geleden, bij nr1, mijn eerste kindje, was alles nieuw en spannend. En toch was ik me lang niet bewust van alles. Ik was niet eens bewust van mezelf vooral. Toen kwam nr2, en van 1 naar 2 vond ik ontzettend zwaar en was ik vooral moeilijk met overleven.

En toen kwam nr3. Ik ben me nu zo bewust van alles. Van mezelf vooral. Ik merk dat ik ouder ben geworden, wijzer vooral (wil ik graag geloven), en tussen nr1 en nr3 ben ik door zo’n proces van heling gegaan.

Ik heb het gevoel dat die hele verandering van moederschap nu pas bij mij komt. Of nouja, dat was er denk ik al, maar ik ben me er nu vooral zo bewust van.

Laatst in London was weer die eye opener: oja, ik ben moeder nu. Dat besef komt dan weer even binnen, hoe raar het ook klinkt. Ik merk het lichamelijk ook: een ontzettende schommeling van hormonen, mijn emoties die met mij aan de haal gaan, ik ben mezelf niet nog niet.
Of misschien juist wel?

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store