dat kleine kriebeltje

Als je me nu zou vragen hoe ik me voel, zou ik zeggen: goed. In balans. In balans is voor mij goed, een goed gevoel. Het gaat z’n gangetje, we hebben een goed ritme, de 3 jongens slapen goede nachten, goed, ik sta nog wel vroeg wakker, maar ik heb daar niet veel problemen mee. Met mijn lief ben ik een paar dagen weggeweest, wat ons ook goed heeft gedaan, mijn hoofd is leeg, ik ben gezond, afgezien van een zwakke enkel die me ergert maar ach, ik zit in een creative mood, dat zullen jullie misschien ook wel gemerkt hebben met mijn elke dag stukjes hier, al met al: goed dus. In balans.

En toch, gisteren, toen ik de jongens naar school had gebracht en ik in de vroege ochtend weer terug naar huis liep, voelde ik het in mijn buik. Een klein kriebeltje.

Niet altijd, maar soms voel ik het weer. Een kriebeltje. Ondanks dat alles verder goed gaat, ondanks dat ik dicht bij mezelf sta en in balans ben, voel ik een soort van…ontevredenheid denk ik. Rusteloos. Een onrustig gevoel.

Eenmaal thuis ging ik er even voor zitten, op de bank, in meditatie houding met mijn notitieboekje erbij. Wat ging er door me heen? Waar in mijn lichaam voelde ik het? En waarom voelde ik me zo?

En ik weet het precies: het is een soort van gemis van bevestiging van anderen. De waardering van anderen. Het gevoel van niet gezien worden. Niet heel erg, maar toch, wel aanwezig. En weer vroeg ik me af, hoe kan dat toch? Hoe kan het dat ik die bevestiging van anderen ergens toch, hoewel het dus toch zo fijn gaat met mij, nodig heb? Of misschien niet echt nodig, maar ik bedoel meer: het mis. Ik mis de waardering van anderen.

Is het omdat ik een fulltime thuismoeder ben en ik niet aan het eind van de maand een salaris krijg waarbij je normaal gesproken kan denken: he, ik heb weer goed werk afgeleverd deze maand? Is het omdat ik toch iets mis? En zoja, wat dan? Sta ik dus toch niet dicht bij mezelf, ben ik toch niet zo in balans als ik denk?

Ik vroeg het mijn zusje of zij het misschien wist. Ben je in balans vroeg ze (ja), ben je weer op social media geweest (nee). Is het toch een gemis van vroeger?
Ik weet het dus gewoon niet.

En dan twijfel ik weer een beetje aan mijn gevoel, omdat ik me ook juist gewoon goed voel. Maar als ik me zo goed voel, waarom voel ik dan toch dat kriebeltje in mijn buik, die kleine onrust?

Of is het gewoon menselijk zo’n gevoel, hoort dit ook bij het leven? Ik las gisteren dit stukje van lieve Suus die een haptherapie sessie had. Aan het eind van de sessie zei de docent tegen haar: “wat ik hoor, is dat je je graag wilt laten zien. Dat je ernaar zoekt om ruimte in te nemen, je te uiten, en dat ook dóet, en dat je dan ook soms ineens heel bang wordt, kwetsbaar, en heel hard wilt wegrennen”.

Ik herken dat ook wel in mezelf, ik wil me laten zien inderdaad. Mezelf uiten.

Doe ik dat toch niet genoeg dan?

Gisteravond vroeg ik het aan mijn lief, of hij het misschien wist, waarom ik altijd die bevestiging van andere nodig heb. En hij opperde dat het misschien ook wel fijn is juist, dat ik niet gezien wordt. Dat ik daardoor beter de focus op mezelf kan houden. Ik begrijp het denk ik wel, maar diep in mijn hart vraag ik me toch af: wil ik dat ook?

Food for thought dus.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store