Soms moet je, al dan niet voor even, ergens afscheid van nemen. Dat voel je dan opeens heel sterk.

Dat heb ik nu dus (even).

Toen ik een instagram pauze deed tijdens de ramadan voelde dat zo goed. Ik ben daarna nog wel even online geweest maar meer uit het gevoel dat het “moest”. Ofzo.

En deze dagen voel ik steeds sterker dat ik ook (even) afscheid moet nemen van het schrijven online.

Waarom?

Nouja, het voelt zo even. Maar ook: soms denk ik weleens waarover moet ik nou eigenlijk weer schrijven? Weer over self love? Weer over groeien, helen, in een proces zitten? Over racisme? Over de kinderen? Over moeder zijn?

En dan denk ik: maar dat weten mensen toch al? Of eigenlijk: maar dat weet ik toch eigenlijk al?

Ik heb soms gewoon het gevoel dat ik al over alles en nog wat heb geschreven. Dat ik online al zoveel heb geroepen, en dat ik me soms sterk afvraag waarvoor ik het nog doe.

Maar goed. Jullie lazen ook wel dat “even” tussen haakjes. Want ik kom vast wel weer terug, op 1 of andere manier.

Voor nu is het wel (even) goed zo.

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.