Ik oefen elke dag met de ukele. Als ik even niets te doen heb. Als de kids op bed liggen ga ik naar het atelier om daar zachtjes wat liedjes te oefenen. Als de jongens aan het tekenen zijn. Als we muziek luisteren. Ik oefen alleen niet als ze tv kijken (“mama, nu ophouden!”).

De Ukelele nodigt uit. De jongens gaan vanzelf bij me staan als ik het instrument uit de doos haal. Natuurlijk wil nr3. ook even pingelen. Natuurlijk wil nr2 vooral met de plectrum wat snaren slaan.

L, degene die de workshop gaf, zei dat ze de hele zomer elke dag oefende. Allemaal liedjes, mantra’s, ze deed alle workshops. “Veel oefenen”, zei ze. “Als zelfs ik tot 2 jaar geleden geen akkoord kon lezen, dan kan iedereen het”. Het was de reden waarom zij werd gevraagd om de workshops te geven.

Ik kan (totaal) niet zingen. Ik kan geen akkoorden lezen, ik snap niets van muzieknoten. Ik heb dat gewoon niet in me. Zei ik altijd. Dacht ik altijd.

Zet je mij naast iemand die het conservarium heeft gedaan dan stel ik natuurlijk nog steeds niets voor, met mijn 4 snaren ukelele.

En toch ben ik zo trots op mezelf. Dat ik nu acht liedjes tot mijn repertoire mag rekenen *kuch*. Dat ik nieuwe akkoorden heb geleerd. Dat ik nu die workshop voor gevorderden wel aandurf. Ik, Des, gevorderde, hah! Wie had dat ooit gedacht!

Het heeft me de laatste tijd ook veel stof tot nadenken gegeven. Moet je jezelf eens zien, dacht ik eens tijdens het spelen, jij Des.

Ik dacht aan de zine die ik afgelopen zomer uitgaf. Iets dat ik helemaal alleen heb gedaan. Ik dacht aan mijn boek die ik afgelopen vrijdag naar de redacteur stuurde. Ook iets dat ik helemaal alleen heb gedaan. Een doel voor ogen heb, een plan heb gemaakt, en mezelf aan die planning heb gehouden. Nog even en dan is ie er echt, dat boek.

En dan nu die ukelele. Ik wil een instrument leren spelen, en dat is is me nu gelukt.

Tegelijkertijd, verdorie, denk ik ook heust wel terwijl ik dit schrijf, “maarja, Des….”:

Die zine, er zijn mensen die hele workshops geven via Instagram hoor!
Dat boek, er zijn mensen, jonger dan jij Des! die meer boeken dan jij verkopen hoor!
En die ukelele? Het is geen piano he Des
(in mijn hoofd heb ik altijd dat alleen echte slimme mensen piano kunnen spelen, en ik kan het niet, dus ik ben niet slim).

Ja, ik denk bovenstaande. Maar tegelijkertijd denk ik daarna maar ik kan het wel. Ik kan dit. Ik hoef alleen maar een doel te hebben, een planning te maken, en me daar aan te houden. Het staat zo simpel, en dat is het ook gewoon.

En steeds meer dacht ik afgelopen dagen “Des, als je dit kan, dan kan je dus ook…*vul maar in*”. Het heeft me zoveel zelfvertrouwen gegeven, dat is het. Die zine, dat boek, de ukelele.

Ik wil er verder niet teveel over uitwijden hier online, maar daardoor heb ik ook een andere belangrijke beslissing durven maken. En dat heeft zoveel rust gegeven.

Wat ik maar zeggen wil tegen je: als zelfs ik het kan, dan kan iedereen het.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store