Blijven of weggaan (cursus zomerverhalen: moreel dilemma)

Voor de zomervakantie bracht ik de jongens naar school. Een witte moeder met drie kinderen, twee in haar bakfiets, eentje achterop, fietsen de andere kant op. We groetten elkaar goedemorgen.

De moeder woont vlakbij ons, maar ik zie haar nooit. Haar kinderen ook niet. Ze zitten niet op dezelfde school als mijn kinderen. Ik weet dat ze op een andere school zitten, een witte school, in een wat meer witte wijk.

Wij woonden in een kwetsbare wijk, zoals men dat noemt. Een volksbuurt met verschillende nationaliteiten.

Achteraf gezien weet ik precies waar de problemen begonnen. Bij het pesten van nr1, toen hij eind groep 2 zat. Dat liep het hele schooljaar door in groep 3.

Door het pesten keken wij voor het eerst kritisch naar de school. En naar de wijk. Want ja, we hadden het heerlijk naar ons zin. De kinderen hadden hun vriendjes, ik had mijn routine, mijn vrijwilligerswerk, de fijne gesprekken met de lieve warme moeders van de school.

Maar ook: de wijk kwam niet voor niets een paar keer negatief in de media. En ja, het was een typische multiculturele wijk, maar tegelijkertijd was er geen balans. De hoogopgeleide witte ouders met hun kinderen fietsten de school voorbij. Daardoor bleef de cirkel zoals ie was: laagopgeleid, laaggeletterd, ouders die de nederlandse taal niet machtig waren. Denk daarbij aan problemen als stress, armoede, financiele problemen.

Corona legde nog meer bloot. Kwetsbare gezinnen die kwijt raakten. Het niveauverschil op de school, in de klas van nr1.

LOML en ik begonnen steeds meer met elkaar te praten over de problemen van de school en dus ook in de wijk. Moesten we verhuizen? Wilden we hier echt blijven wonen?

Met familie en vrienden bespraken we ons dilemma. Iedereen om ons heen zei, ga uit de wijk, denk om jullie kinderen.

Maar wij denken: wat nou als andere, kwetsbare, kinderen zich juist kunnen optrekken aan onze kinderen. Dat zij, door ons, zien dat het ook anders kan? Begint een betere wereld juist niet bij jezelf? Mag je, nee moet je soms juist, jezelf niet wegschuiven voor een ander?

Maar waar is de balans? Waar is de grens? Wanneer gaat het ten koste van ons kind?

Er speelde meer in de wijk, op de school waar ik online niet dieper op in wil gaan. In alles voelden wij “dit is niet goed”. Maar echt een knoop doorhakken durfden we niet. Wilden we misschien toen nog niet.

En toen keek ik spontaan op funda, en vonden we daar ons droomhuis. Ons huis met veel meer ruimte, met een tuin, aan de andere kant van de stad. Het huis bevind zich in een wijk met tweeverdieners, met witte hoogopgeleide mensen, met grote vrijstaande huizen waar bijna iedereen twee auto’s voor de deur heeft. Je kunt gerust zeggen: totaal het andere uiterste van de kwetsbare wijk waar wij eerst woonden.

We kochten het huis. We zochten een school in de buurt uit. De jongens hadden een wendagje en toen we hen ophaalden was het eerste wat nr1. zei “mama, de kinderen zijn hier zo lief tegen elkaar”, en “ze zijn allemaal goed in lezen!”, en “ze zijn verder in het werkboekje dan onze oude school”.

Verhuizen voelt, tot de dag van vandaag, nog steeds dubbel. We hebben zin in het nieuwe huis, in een frisse start. Als moeder weet ik dat ik voor mijn kind de juiste beslissing heb gemaakt. Maar toch heb ik ook het gevoel dat ik mijn idealen in de steek heb gelaten. En niet alleen dat, maar ook de kinderen van de school. De kinderen van de wijk. Ik ben me er van bewust dat ik de privilege heb om een andere keuze te kunnen maken. Zij kunnen dat niet.

Ik denk aan de witte moeder op de bakfiets. Hoe ik in het begin weleens tegen mijn man heb gezegd hoe stom het is dat deze mensen de school voorbij fietsen, bang voor al die verschillende culturen misschien.

Maar tegelijkertijd denk ik: doe ik nu niet precies hetzelfde?

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store