Dinsdag, de dag voor kerst. Ik beloof het mezelf elk jaar weer, Des, zorg dat je al-les in huis hebt voor kerst, alles Des, zodat je die dinsdag niet weer toch de deur uit moet, net als die andere domme mensen, heb je planning in orde Des, kom op!

Mislukt, wederom.

Ik moest opeens nodig boeken terugbrengen. Ik moest mijn ring nog ophalen. Ik moest mijn broek nog ophalen. Ik had toch heel erg die medjool dadels nodig, want ik wou toch dat ene kip recept van Yotam maken.

Dus zat ik in de auto, in de file in de parkeergarage in het centrum van Groningen. Dat kan dus, kennelijk.

Ik had mijn boeken inmiddels teruggebracht. Ik had mijn nieuwe rozenkwarts ring om mijn vinger. Ik had donuts gekocht. En ik had Beyonce aan op de radio. Weet je, dacht ik, zie dit niet als verloren tijd Des, maar als ontspanning.

Dus reed ik zo van de stad richting de supermarkt voor medjool dadels. Midden op de weg stond een auto stil. Waarschuwingslichten aan, gelukkig. Hij had pech. Een kleine witte auto, midden op de weg, midden in de regen. Een man stapte uit en ging duwen. Had ik al gezegd dat het begon te regenen?

De mensen begonnen te rijden. Mensen moesten om hem heen. Het was een gevaarlijke situatie, zo met die regen, en de auto’s op de weg waar je 70 mocht rijden. De witte auto kon nergens uitwijken. Er zat niets anders op dan de auto te duwen en hopen dat alle auto’s achter hem zijn waarschuwingslichten op tijd zagen. Mensen reden zo goed als het kon om hem heen, ik ook.

Voor mij reed een grote vrachtwagen. En opeens zag ik hoe die vrachtwagen zijn licht aandeed, naar links. Hij ging niet om die witte auto heen, nee hij ging achter hem rijden.

Wat doet hij nou, dacht ik. Waarom rijdt die grote vrachtwagen achter die witte auto?

Opeens besefte ik het. Hij wou die kleine witte auto met pech beschermen.

Die grote vrachtwagen ging achter die kleine witte auto rijden, heel langzaam, want die witte auto werd voortgeduwd door de man, en doordat die vrachtwagen achter hem bleef werd het een stukje veiliger voor hem.

Ik reed er langs en bekeek het tafereel. Ik zag nog net hoe de man zijn duim opstak naar de chauffeur van de vrachtwagen.

De andere auto’s reden erlangs. Ik reed verder naar de supermarkt. Het was bijna kerst. Dan krijg ik altijd een warm gevoel van binnen. Maar dat beeld van die grote vrachtwagen achter die kleine witte auto, het helpen, het beschermen, misschien dat het me deed denken aan nr1. die soms tijdens het tvkijken zijn arm sloeg om zijn broertjes, dat was het zeker, maar dat warme gevoel van binnen werd nog warmer, steeds warmer, en ik was blij dat ik toch die drukke dinsdag voor kerst de deur uitmoest.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store