Beloof me dat je vandaag iemand een compliment geeft

Mijn grote kleine liefde, mijn nr2 was jarig afgelopen zaterdag. Vijf jaar werd hij alweer. Wat voor feestje wil je vroeg ik hem, en hij zei: Spiderman, kortom, als er iemand nog meterslange slingers met spinnen nodig heeft, dan hoor ik het wel.

Omdat bij ons familiefeestjes altijd beginnen met minstens 30 man, en dan reken ik de kids er nog niet eens bij, en omdat dit zooitje nooit bij ons thuis in de woonkamer past, huren we bijna altijd een zaaltje.

Sinds ik kinderen heb weet ik hoeveel gedoe het is om een verjaardagsfeest te geven en heb ik daarom zoveel, echt zoveel, extra respect gekregen voor mijn ouders die altijd feestjes geven, waar standaard 40 man binnen droppen en er altijd eten genoeg is.

Versieringen, mensen uitnodigen, boodschappen doen, koken, en sinds mijn kinderen nu “die” leeftijd hebben, spelletjes bedenken, dat is allemaal het voorwerk. Dan op de dag zelf: zaaltje versieren, alles klaarleggen, zorgen dat het eten op tijd warm is, dat er genoeg eten is natuurlijk en genoeg drinken, en dat je bovendien met elke gast even praat, al heb ik dit laatste losgelaten, dat lukt gewoon niet, kortom: ik ben elke keer weer blij als zo’n dag voorbij is.

En ja tuurlijk, “geniet” ik ook heust wel. Nr2 zei dat hij alle spelletjes leuk vond. Dat al het eten op is, dat is ook een goed teken, het smaakte dus.

Zaterdagavond, na het feestje, de kinderen lagen op bed, ik zat op de bank. Ik zat in mijn telefoon, bekeek de vele foto’s die gemaakt waren, tot ik een appje kreeg van mijn nichtje. “Ik vond het echt leuk Des en lekker gegeten!”.

Na zo’n dag alleen maar druk zijn geweest, wat stress hier en daar, was dit het bericht wat je wil horen. Het deed me zo goed. Dat appte ik haar ook terug. Waarop zij weer appte “”ik denk dat je wel trots mag zijn hoe je het doet! Ik dacht echt “goed bezig hoor moeke”.

Toen moest ik huilen natuurlijk.

Zondag kreeg ik nog een appje van mijn andere nichtje dat haar dochtertje zei over het feestje “het was echt een leuke dag mama!”.

Ik was net met nr3. aan het wandelen en heb mijn lievelings lente jurk aan, een roestbruine kleur, swiert lekker door de wind. Een moeder met twee kinderen fietste voorbij, ze keek naar me en lachtte. Toen zei ze “mooie jurk!”. Ik moest lachen en zei “bedankt!”, waarop zij zei “echt heel mooi!”.

Jaren terug, toen ik nog studeerde, in het eerste jaar, zat er een meisje bij mij in de klas, C, met een prachtige bos krullen. Ik weet nog dat ik heel terloops tussen colleges door aan het uiteinde van haar haar zat. Ze draaide zich om, moest lachen, waarop ik zei “oh sorry, maar je hebt ook zo’n mooie bos krullen. Echt prachtig!”.

Zeker zes jaar daarna, ik was inmiddels afgestudeerd, zij was met de studie gestopt, vond ik haar via via op Facebook. Ze stuurde me een bericht “ik vergeet nooit dat je toen zei wat voor mooie krullen ik had. Ik vond het zo lief dat je dat zei”.

Ik weet niet waar je bent als je dit stukje leest. Misschien aan het werk. Misschien thuis. Misschien sta je te wachten ergens, en lees je dit stukje op de telefoon. Van mij moet je nooit iets, maar vandaag wil ik je vragen of je iemand een compliment wilt geven. Het hoeft niet vandaag, het mag ook morgen. Of overmorgen. En het hoeft geen levensgroot compliment te zijn, het mag ook iets kleins. En het liefst aan een vreemde. Of iemand die je een lange tijd niet hebt gesproken. Maar doe het. Denk alsjeblieft niet “dit is raar”, of “dit slaat nergens op” of “maar dat weet diegene al” (dit zijn inderdaad dingen die ik altijd denk voordat ik een compliment geef).

Want als je een compliment krijgt, een gemeend lief complimentje, dan komt dat altijd op de juiste moment. Net op het moment dat iemand twijfelt. Dat iemand het nodig heeft. Dat het met iemand wat doet, een warm gevoel van binnen, een glimlach, misschien zelfs een traan uit ontroering. Een paar jaar later zal diegene het nog onthouden, echt geloof me (zie C. met haar mooie bos krullen), want ook ik weet zeker dat ik het compliment van mijn nichtje nooit zal vergeten. Het kwam namelijk op het juiste moment. Het deed iets met me.

Dus.
Beloof je dat je het doet?

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store