Bal (cursus zomerverhalen: een personage aankleden)

In het normale dagelijkse leven, ik thuis met de kinderen, ik breng en haal, ik kook en maak schoon, ik ga naar clubjes, wacht, en rij weer naar huis en mijn man die werkt, ja dat is het normale dagelijkse leven wil ik wel zeggen, ja dan merk ik er niet veel van.

Het is in de niet-dagelijkse leven dat ik het wel merk. Dat het gaat wrijven, en schuren en irriteren, en uitdagen en ik zucht, heel diep en denk rustig blijven Des, wees maar geduldig.

Ik denk aan de vakantie waarin we opeens hele dagen bij elkaar zijn. Ik denk ook aan de recente verhuizing waarbij ik weer dacht: “oja, dat is ook zo, zo ben jij immers, dat was ik even vergeten”.

Voor de duidelijkheid, ik hou van mijn man. Ik ben helemaal stapelgek op hem. Ik word ook weleens stapelgek van hem, dat ook. Dan wil ik hem achter het behang plakken, dan wil ik dat hij even uit huis gaat, opgerot, hup, weg ermee.

Er is een voorbeeld dat ik graag (volgens mijn man: vaak) wil aanhalen als we ergens ruzie over hebben, en dat is namelijk deze:

we komen een restaurant binnen, er is nog genoeg plek, en vervolgens vraagt hij “waar wil je zitten?”.

Ik ga ergens zitten, en vervolgens zegt hij, en dit gebeurd echt bijna altijd, “of we kunnen ook daar zitten”.

Het is typisch mijn man om altijd toch zelf iets te willen zeggen. Om toch heel graag zelf een keuze te willen maken. Om iets te beslissen. Om het niet over te kunnen laten aan mij, zijn geliefde partner, de moeder van zijn 3 bloedjes van kinderen, nee nee, hij moet het vooral zelf willen kunnen doen. Een perfectionist in hart en nieren, een ietwat controlfreak.

Hijzelf zou dit natuurlijk nooit toegeven. Nee, zegt hij dan, ik mag toch gewoon wat zeggen, Des? Of: ik mag ook nooit iets van jou zeggen, Des.

Het probleem hierbij is dat ik ook nog eens een zeer meegaand persoon ben. Ja, echt. Want bijna altijd zeg ik “is prima, doen we dat”. Omdat ik het oprecht prima vind. Omdat ik een makkelijk persoon ben, wil ik graag denken.

Maar soms ben ik niet zo’n makkelijk persoon. Tijdens een verhuizing bijvoorbeeld.

We besloten in de laatste week van de zomervakantie te verhuizen. De tegels waren gezet en gedroogd, we konden over. Kinderen naar de oma’s zodat wij volop tijd hadden om in te pakken, op te ruimen en vooral heel veel dingen weg te gooien.

De irritaties kwamen al dat hij een veel betere manier had gevonden om de dozen in te pakken. Vervolgens begon hij te mopperen “over al die troep die we verzameld hadden” (niet heel toevallig waren dat mijn spullen). En waar ik elke keer positief bleef want het inpakken ging goed, zei hij vervolgens “Des, er moet nog zoveel gebeuren”. En vervolgens; een hele diepe zucht.

Ik zie hem nog voor me, in korte broek want het was die ontzettende hittegolf week. Zijn blote voeten. Het zweet in zijn nek, zijn krulletjes een beetje nat. Zijn mond en zijn volle lippen die hij een beetje samenknijpt als hij geïrriteerd is, ik ken hem goed genoeg, en dan vervolgens:

Des, ik wil niet moeilijk doen maar…

Des, denk je niet dat je beter…

Des, misschien is het handiger om…

Aangezien ik van te voren wist dat dit karaktertrekje sterk naar boven zou komen tijdens die verhuizing, wist ik de meest perfecte zin te zeggen elke keer als hij iets moest zeggen.

Des, denk je niet dat het beter is om zo in te pakken? Ja, schat je hebt helemaal gelijk.

Des, denk je niet dat het misschien fijn is om…? Och ja, je hebt ook helemaal gelijk.

Des, denk je niet dat het handiger is om.. ? Goh, jeetje, wat slim van jou, je hebt ook helemaal gelijk!

Zijn stem klinkt, zoals altijd, heel rustig, zijn handen wijd terwijl hij benoemd waarom zijn manier, zoals altijd, de beste is.

Ik kijk ondertussen naar hem. Woest aantrekkelijk en tegelijkertijd ontzettend irritant, alleen mijn man heeft die gave.

Na 3 dagen in de hitte bezig te zijn ben ook ik moe, geïrriteerd van de zoveelste “ja, je hebt ook helemaal gelijk”.

Verdomme! Ik roep het uit.

“Godver, kan jij niet even gewoon mij mijn gang laten gaan? We zijn hier toch met zijn tweeën? We kunnen toch ook samenwerken?? Samenwerken is toch ook samen een beslissing maken, in plaats van dat jij altijd maar moet en wil beslissen?”

En dan vervolgens zijn antwoord: “maar ik mag toch ook wel wat zeggen? Ik mag ook niets zeggen, Des! Je neemt ook altijd alles persoonlijk op!

Donder op, antwoord ik terug, ga alsjeblieft even buiten zitten ofzo.

Doei des, roept hij hard terwijl hij naar het dakterras loopt.

Ik heb voor een keer eens nietspijt van mijn uitbarsting. Ik ga verder met opruimen, en het schoonmaken van de binnenkant van de keukenkastjes (in hemelsnaam, waarom heb ik dit niet eerder gedaan?), en het is zo ontiegelijk heet in huis dat ik me kapot zweet, dus ik besluit mijn jurk uit te doen,en verder te gaan in beha en een kort broekje dat ik nog ergens, thank god nog niet ingepakt, vind in de kast.

Een uurtje later hoor ik de deur van het dakterras open gaan. Voetstappen op de trap.

Ok ok, zegt hij, als hij de keuken binnenkomt. Sorry ok. Ok sorry, ik weet ook wel hoe ik kan zijn. Ik zal niet zoveel meer zeggen ok?

Ik kom tevoorschijn van achter een keukenkastje.

Woehoe, wat heb je weinig kleren aan, zegt hij terwijl hij mij van top tot teen bekijkt met een ondeugende glimlach.

Ik besluit me er niet zomaar aan toe te geven. Wat zei je nou net, ik hoorde je niet goed, zeg ik nog wat boos.

Sorry, zei ik , echt sorry. Ik zal echt proberen om niet zoveel te zeggen.

In zijn hand houdt hij een kleine plastic bal. De zoveelste die we in huis vinden, die de jongens continue of van buiten mee nemen of van de oma’s krijgen. We hebben besloten ze allemaal weg te gooien.

Wat krijg ik van je als ik deze bal vanaf hier in de prullenbak kan gooien, vraagt hij dan.

Niets, zeg ik.

Een kus, zegt hij dan. Een kus ok als ik deze bal hup in de prullenbak kan gooien. Doe maar open.

Ik besluit maar mee te doen en druk met mijn voet op de pedaalemmer. De deksel gaat open. Stiekem hoop ik dat hij mis gooit.

De bal komt precies in de prullenbak.

Yes, zegt hij terwijl hij grijzend naar mij toeloopt.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store