Anderhalve meter

Afgelopen zondag ging ik voor het eerst boodschappen doen sinds die aangescherpte maatregelen.

Mijn man doet nu de boodschappen. Alleen. Het is nu heel spannend, zei hij de laatste keer, om boodschappen te doen. Je voelt de spanning. Mensen worden een beetje spastisch. En gaan op elkaar letten.

Toen ik dus gisteren boodschappen ging doen was ik op mijn hoede. Het is waar namelijk.

Je wilt natuurlijk alles goed doen. Je wilt echt anderhalve meter afstand houden. Hoesten in je elleboog. Rekening houden met iedereen. Ja, ik zou wel even laten zien dat ik niet bij dat groepje asociale mensen hoor, die blijven sporten in het park.

Het begon al toen ik de Lidl binnenkwam. Ik moest mijn handen schoonmaken. Mijn winkelwagen moest ook schoongemaakt worden. Ik liep zonder na te denken door, toen zei de medewerker opeens “stop hier”.

Mijn eerste fout. Sorry, sorry, zei ik, ja, tuurlijk, en ik deed een paar stappen naar achteren.

Toen de winkel in. Daar begon het te malen in mijn hoofd. Want je moet anderhalve meter afstand houden. Maar wat nou als degene voor mij even bleef staan bij de appels en ik verderop moest zijn? Mocht ik inhalen? Was daar genoeg ruimte voor? Wat zijn nu de sociale regels?

Ik bleef voor de zekerheid staan. Maar toen dacht ik, ja, ik kan hier wel blijven staan maar ik kan toch ook wel gewoon snel voorbij lopen met een ruime boog erom heen?

Op het moment dat ik dat wou doen ging iemand mij inhalen. Oeps. Botsing. Ja, sorry, zei ik weer, sorry, sorry, ja, ik wou inhalen, en sorry, ja sorry! Degene die mij inhaalde haalde haar schouders op. Geen probleem.

Toen kwam ik een vader tegen van de school. We groetten elkaar. Ik moest bij de melk zijn en was afgeleid, lette totaal niet op.

Hij kennelijk ook niet. En toen opeens, stonden we samen bij de melk. We pakten bijna dezelfde pak melk tot we het doorhadden.

Oh shit, zei hij.
Ja shit, zei ik.
Wat nu, vroeg hij.
Ja, ik weet het ook niet, zei ik.

Tegelijk liepen we beide een paar stappen naar achteren. Step away from the milk, zei hij lachterig.

En toen: vrouwen eerst.

Ik pakte snel 12 pakken melk (nee! niet hamsteren! Dat koop ik altijd want 3 kinderen en havermout en melk in de ochtend, reken maar uit).

Mijn man mag nu weer de boodschappen doen. Dat is beter voor iedereen, en met iedereen bedoel ik vooral de mensheid.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store