Alles wat ik niet kan zeggen

Gisteren in de trein op weg naar Den Haag voor mijn tattoo afspraak (hij is echt geweldig mooi geworden, later een stukje hierover), las ik het boek Alles wat ik niet kan zeggen van Emilie Pine.

Het is eigenlijk meer haar levensverhaal verdeeld in verschillende onderwerpen. Haar relatie met haar alcohol verslaafde vader bijvoorbeeld. Haar relatie met haar ouders die toen ze 5 jaar was gingen scheiden. Maar ook het ongewild kinderloos zijn en wat dat met haar doet. Haar menstruatie en haar lichaam. En natuurlijk het hele vrouw zijn.

Op de achterkant van het boek een stukje tekst van Gillian Anderson “Emilie Pine, we zijn het hetzelfde”. Nu ik het boek heb uitgelezen kan ik ook zeggen: lieve Emilie, we are same.

Hoewel niet veel dingen herkenbaar, godzijdank heb ik een vader die wel om mij geeft en kom ik uit een stabiel gezin, kan ik me bijna 1 op 1 relate-en op het hele vrouw zijn. Ik wil niet heel veel uit het boek gaan herhalen, want echt: elke vrouw zou dit boek moeten lezen, maar toch een paar stukken waarvan ik dacht, dit is iets wat ik had kunnen schrijven.

  • ze vertelt haar proces in het ongewild kinderloos zijn, over haar onvruchtbaarheid. Nou heb ik 3 kinderen dus zul je denken, ja doei Des jij mag niet meepraten, maar toch een beetje wel. Zo schrijft Emilie dat een vrouw 3 dagen in de maand op haar vruchtbaarst is, drie volle dagen!! Als het dan op 1 of andere manier niet lukt om seks te hebben mis je dus de boot. Ik wist dit helemaal niet maar wat heb ik me onzeker gevoeld bij vooral nr1. Ik werd zwanger na een vol jaar proberen en om je heen zie en hoor je alleen de gelukte verhalen “ik was na 1 keer al zwanger”. Voor de duidelijkheid lieve vrouwen die dit lezen: dit zul je misschien wel horen maar geloof mij maar dat dit ruim in de minderheid is. Een jaar proberen is dus heel normaal. Bij nr2. duurde het nog 8 maanden, toen kreeg ik een miskraam na 9 maanden proberen, en na die miskraam zei iedereen “dan word je nu extra snel zwanger!”. Echt ik weet niet wie deze flauwekul de wereld in heeft geholpen maar ook dit is gewoon niet waar. Het duurde bij nr3 nog steeds wel 8 maanden en dus niet “huppa na 1x is het gelukt”. Ik wil dit echt benadrukken want ik ken tal van vrouwen die na 1 maand niet zwanger zijn 24 uur op het Viva forum te vinden zijn. Lieve schatten, doe dit niet. Heb hoop. Heb vertrouwen. Of ga anders na een dokter die hier verstand van heeft.
  • over ongesteld zijn: hier schrijf ze een heel hoofdstuk over. Ik heb hier al eens over geschreven op mijn oude blog. Ik vind het soms bijna jammer dat ik geen dochtertje heb zodat ik haar op haar mooie hart kan drukken: ongesteld zijn is niet vies. Ongesteld zijn is niet vies. Bloed uit je lichaam is, ik herhaal, niet vies. Sterker nog: het is een teken dat je op en top vrouw bent en dat ook verdomme gewoon mag zijn. Inclusief alle pijn, alle ongemakken, alle pms aanvallen. Sinds ik aan ayahuasca ceremonies doe, en vooral de kambo, voel ik elke maand steeds beter mijn baarmoeder aan, en dus ook mijn hormonen. Ik vond dit een tijd vervelend, de pijn voel ik ook sterker dan voorheen, maar inmiddels weet ik: dit hoort bij mijn vrouw zijn. Dat betekent dat ik dit ook met LOML bespreek: joe, ik voel mijn eierstokken zowat mijn baarmoeder uitrammelen, laten we heerlijk gaan seksen maar ook: ik ben ongesteld laat me nu godverdomme met rust. De maatschappij mag wel een stuk meer rekening houden met ongestelde vrouwen.
  • vrouw zijn en schaamte: ik vond dit een prachtig herkenbaar pijnlijk hoofdstuk en alleen al hierom moet je het boek lezen. Vrouw zijn en schaamte, gaat dit niet bijna altijd in 1 zin? Ik weet nog hoe ik als klein meisje al te horen kreeg “zit normaal. Zit netjes. Niet zo met je benen wijd”. Let wel: als klein meisje. Ik had nog geen idee waarom ik dan met mijn benen netjes moest zitten maar ik voelde wel: schaamte. Schaamte om vrouw te zijn. En vooral: me vrouwelijk moeten gedragen. Niet te boos zijn. Niet te hard zijn. Niet te bazig zijn. Niet te grof. In de trein gisteren nog hoorde ik een man tegen de conductrice zeggen “niet zo boos kijken hoor meisje”. Het was een vriendelijke oude man hoor, en de vrouw moest er ook om lachen, maar hoevaak krijgen wij vrouwen dat te horen? Een onbekende man die tegen je zegt dat je “niet zo boos moet kijken”? Want een vrouw moet altijd vrolijk kijken? Lief? Sexy? Zachtaardig? Nog steeds denk ik weleens tijdens ruzies met LOML “oeh Des, schreeuw niet zo hard. Praat niet zo hard. Doe eens wat meer ingetogen”. Het zit er zo in, zo ingebakken. Maar ik werk er aan. Juist tijdens die ruzies. Ik mag ook boos zijn, zeg ik dan, en zo ziet het eruit als ik boos ben.

Kortom een prachtboek die, ik val in de herhaling sorry (nee! Ik ga niet meer de hele tijd sorry zeggen!), iedereen moet lezen. Ik eindig met een stukje tekst waar het, wat mij betreft, echt om gaat in het leven:

Maar ik ben bang. Ik ben bang om over conflictvermijdend gedrag te schrijven en over gevoelens en te hard werken en over depressie en instorten, want ik ben er nog steeds van overtuigd dat je zwak lijkt — niet sterk- als je toegeeft dat je kwetsbaar bent. Ik ben bang dat ik daarmee bevestig dat ik jong, schattig en machteloos ben. Ik ben bang om de harde, nare, onaardige kant in mezelf toe te laten. Ik ben bang om mezelf bloot te geven. Ik ben bang dat iemand medelijden met me heeft. Boos op me is. Tegen me schreeuwt. Ik ben bang om die lastige vrouw te zijn. Om niet lastig genoeg te zijn. Ik ben bang. Maar ik doe het toch.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store