Ik zit midden in mijn eisprong. Ik voel en merk het aan alles. Ik heb last van mijn baarmoeder, ik heb ontzettend zin in seks en ik ben heel emotioneel.

Toen ik 3 jaar geleden begon met ayahuasca ceremonies, en er een tijdje mee bezig was, weet ik nog dat ik aan het begin van zo’n ceremonie mijn intentie schreef op een post it: ik wil meer voelen.

Ik voelde toen namelijk nog niets. Of nouja, misschien ook wel, ik weet het niet, maar ik was emotioneel zo afgevlakt. Feiten, daar hield ik me mee bezig. Ik stond zo ver van mezelf, en eigenlijk was dat het wat ik wou: naar mezelf toe. Dicht bij mezelf staan.

Ik weet nog dat ik na zo’n ceremonie een gesprek had met een vrouw (psycholoog van beroep trouwens, misschien leuk om hier te vermelden dacht ik zo), en dat ze er zelf ook weleens last van had. Toen zei ze als een grapje “het is ook niet altijd leuk om zoveel te voelen”.

Ik snap nu wel een beetje wat ze bedoeld. Ik sta, sinds die vele ceremonies, zoveel open dat ik ook opeens last heb van mijn cyclus.

Ik had daar nooit veel mee, met mijn menstruatie. In de zin van: nouja, 1x in de maand werd ik ongesteld maar voor de rest had ik er nooit zo last van. Geen lichamelijk pijn, maar ook geen last van dramabuien. Gewoon, normaal.

Na de zwangerschap van nr3 voel ik opeens van alles door mijn lichaam. Mijn huid ten aller eerste: het was een mess, gelukkig valt het nu mee. Maar mijn emoties gaan alle kanten op.

Ik ben vrij regelmatig ongesteld (ik gebruik geen anticonceptie met hormonen), en ik weet dat ik rond mijn menstruatie heel erg pittig kan zijn (dit zijn de woorden van mijn man), dit duurt ongeveer een week, en na ongeveer 2 weken heb ik mijn eisprong en dan voel ik me vooral heel erg emotioneel. Verdrietig.

Ik hou het nu een tijdje bij en het klopt wel zo een paar maanden. Het zal vast liggen aan de wisselende hormonen van 3 zwangerschappen, maar ik weet ook zeker dat het ligt aan het feit dat ik gewoon zoveel voel omdat ik zo opensta. Dat ik opensta voor zoveel energieen en prikkels in de wereld, en soms is dat gewoon een beetje teveel.

Dat geeft verder niets trouwens. Ik sta nu juist dicht bij mezelf, en ik omarm al die gevoelens met liefde. De laatste dagen probeer ik ook om te denken. Ja, zoveel voelen kan soms confronterend zijn, verdrietig vooral, of juist pijnlijk, maar hoe kan ik het goed gebruiken? Wanneer kunnen deze emoties zijn handig van pas zijn?

Rond mijn menstruatie ben ik ook op mijn creatiefst merk ik, wil ik van alles aanpakken, krijg ik van alles gedaan, zit ik een productieve flow. Ik merk ook dat ik iets (kuch) feller kan reageren naar anderen. Rond mijn eisprong verlang ik juist ontzettend naar rust, naar alleen zijn, maar ook naar huid op huid contact (dit hoeft heust niet alleen seks te zijn).

Anyways, ik schrijf het even op, dit alles, om mijn hoofd even leeg te maken.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store