Als ik de jongens ophaal van school dan loop ik altijd een andere route weer terug naar huis. De andere kant op, net iets langer zodat we onderweg een beetje kunnen kletsen over hoe de dag is gegaan.

Op deze route kom ik langs een hoekwoning waar je naar binnen kunt kijken. Een aantal jaar geleden zag ik haar op de bank zitten, een blonde vrouw, hoogzwanger. Ze zwaaide, ik zwaaide terug.

Niet veel later zie ik een ooievaar in haar tuin. Roze slingers voor het raam. Ik zie haar weer op de bank zitten, met een kleine baby op haar borst. Ze zwaait, ik zwaai terug, ik steek een duim op, zij moet lachen.

Een tijd daarna zie ik een wasrek in de woonkamer staan, vol kinderkleding aan te drogen. Inmiddels zie ik ook dat haar woonkamer bezaaid is met speelgoed, poppen, een keukentje. De vrouw zie ik weer op de bank zitten, haar inmiddels kleine peuter ernaast. Ze zwaait, ik zwaai terug.

Ergens vorig jaar zie ik haar lopen van de keuken naar de woonkamer. Ik zie dat ze een prachtige ronde buik heeft. Ze zwaait. Ik zwaai terug, glimlach er extra bij, zij lacht terug.

Dan, een paar weken daarna zie ik weer een ooievaar in haar tuin. Blauwe slingers dit keer voor het raam. Ik zie een kraamverzorgster druk bezig bij de eettafel, misschien wat wasjes vouwen, en ik zie de vrouw op de bank zitten. Op haar borst een kleine baby. Ze zwaait. Ik zwaai terug. Ik lach erbij, steek een duim op, zij lacht terug.

We kochten dit huis in 2011. We trouwden het jaar erop. Het jaar daarop werd nr1 geboren. Daarna nr2, en in 2017 de jongste.

Twee van de kinderen zijn hier bevallen, in onze slaapkamer, op ons bed. Het is dat de eerste besloot 6 weken eerder te komen, anders was hij ook hier geboren. Ik ben gegroeid, gevormd, geleefd, in dit huis. We vierden hier sinterklaas. We vierden hier kleine besnijdenis feestjes van de jongens, een paar verjaardagen, de meeste verjaardagen vierden we in een gehuurd zaaltje met zo’n grote familie.

Want daar kwamen we al snel achter. Het huis, daar zouden we op ten duur uitgroeien. Ik weet niet of het moment perse nu is. Verhuizen voelt nog steeds dubbel.

Ik ga de vrouw met wie ik altijd zwaaide, ik heb haar geloof ik nooit “In het echt” gezien, missen. Net zoals het overdekte winkelcentrum en het speeltuintje. Ik ga de moeders missen van school. Net als al die lieve kinderen. De mooie verhalen die iedere bewoner hier heeft. Ik ga het dek missen waar de jongens leerden fietsen. Ik ga de buren missen die nooit klaagden over die vervelende kinderen van ons die zo nu en dan een keel opzetten, maar gewoon binnen gingen zetten. Ik ga de studenten missen die je langs ziet fietsen. De speeltuintjes. De vriendjes van de jongens die mij altijd een lieve knuffel gaven.

In dit huis ben ik moeder geworden, ben ik de vrouw geworden die ik nu ben.

Ik ga, geloof ik, meer missen dan ik wil toegeven, meer missen dan ik me nu besef.

En toch is dit de laatste week dat we hier wonen. Ik heb het hier zo mooi gehad.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store