Vorige week zat ik de dagen af te tellen. LOML zou bijna thuiskomen. Ik zou hem als verassing ophalen van Schiphol. Ik zou mijn beste vriendin eindelijk weer eens zien, goddamn wat zie ik haar te weinig, in Rotterdam. We zouden heerlijk gaan eten. Ik zou eindelijk de 5 shampoo potjes van Lush kunnen terugbrengen voor een vers maskertje. Maar most of all: ik zou eindelijk, ein-de-lijk, weer eens me-time kunnen hebben. Even alleen Des.

Ik telde de dagen af. Ik maakte een planning: wanneer de tassen voor de kids inpakken, wanneer naar de oma’s rijden, de kids uit de auto schoppen, doei, hoelaat zou ik de trein naar Rotterdam pakken? Wat voor weer zou het worden? Wat moest ik aantrekken? Ik had er zo zin in.

Het moment dat ik in de trein zit heb ik eindelijk echt rust, appte ik mijn vriendin. Toen ik dan echt eindelijk in de trein zat op weg naar Rotterdam miste ik uiteraard de kids.

Was het nou zo erg, vroeg ik mezelf af. Wat maakt het nou uit, geen me-time, dacht ik. Ik dacht aan nr1, hoe lief, aan nr2, die was ook al zo lief, ik dacht aan nr3, zo ontzettend schattig, en ik miste ze, oh wat miste ik ze. Het zijn precies die momenten dat ik weet: loslaten nu Des. Jij mag nu ook. Jij mag ook godverdomme even alleen zijn, en dat doe je nu ook, en dat wil je ook, en je wordt er een nog leukere moeder van, dus geniet godverdomme.
(Zo praat ik echt tegen mezelf. Streng wezen. Anders lukt het niet).

Het was echt een fijne dag. Mijn vriendin, ik ben zo blij dat het goed met haar gaat. Ik geniet van onze gesprekken. Aan hoe haar ogen glinsteren en hoe ze lacht, hoe ze naar mij kijkt als ik over de kinderen vertel, en ik weet dat zij daar weer van geniet, om mij gelukkig te zien. Ik at een overheerlijke broodje pastrami met provolone kaas. We deelden een echt niet normaal lekkere kaasplankje. In de avond aten we koreaans bbq met heerlijk gemarineerd vlees, my god ik zou echt nooit vega kunnen worden.

We praatten bij, zij over werk, ik over thuis, we hadden het over dingen die ons bezighielden. Zij vertelde dat ze erachter kwam dat ze bepaalde dingen nog eng vond om te doen maar tegelijk het ook zo belangrijk om ze juist te doen. Ik vond het weer een mooie eye opener voor mezelf want de laatste tijd voelde ik me heel veilig in mijn thuisbubbel, maar tegelijk weet ik ook hoe energie het geeft door juist de dingen aan te pakken die ik eng vind.

Later op de avond nam ik de trein naar Schiphol. Ik had nog wat sigaretten over, ben ik met mijn beste vriendin dan kopen we steevast toch een pakje. Ik besluit nog om een te roken, waarom niet. Het is nog licht buiten. Ik ga zitten en kijk om me heen, al die mensen, ze vertrekken, ze komen net aan. De eerste toeristen zie ik al fanatiek een foto maken. Ik realiseer me dat ik al de hele avond niet aan de kinderen heb gedacht. Dat ik even niet moeder was, gewoon even Des, zonder kinderen, gewoon een vrouw. Ik heb genoten van de dag. Ik druk de sigaret uit en loop naar binnen.

Het hele weekend blijven we thuis, LOML en ik. We knuffelen. We zoenen. We halen in, de liefde.

We kijken naar the handmaid’s tale, verschrikkelijk, beklemmend, maar oh wat een goede serie. Nu al serie van het jaar voor mij (met Russian Doll op goede tweede).

En dan is het weekend voorbij, zomaar opeens. Mijn gezin is weer bij elkaar, ik haal boodschappen, ik bak thasnift met tonijn voor de iftar van vanavond, ik maak het huis schoon, ik app mensen terug, de week is weer begonnen.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store