Activiste worden (deel2)

Afgelopen weekend sliep ik bij mijn ouders en ging ik met mijn zusje naar de film (the joker, wat een film jongens, aub ga hem zien en geef deze man een oscar, also, ik vind hem vet sexy, ZELFS (nee: JUIST) als joker, omg omg) en daarna nog uiteten.

Ze vertelde over een kennis van haar, die ze wat vaagjes kent, maar die ze wel volgt op Facebook, en deze kennis, een vrouw trouwens, is een behoorlijke activiste. Anti zwarte piet, klimaatverandering, enz, zij post er vele stukken over. Uiteraard krijgt ze hier ook de nodige kritiek op, via pb’s op facebook natuurlijk, maar ook in real life.

Mijn zusje vertelde dat ze ook weleens dingen hoort over deze vrouw, negatieve dingen natuurlijk, want ze staat daar om bekend. “Wie? Oh die zoveel post op facebook, ja zo irritant”.

Het is soms ook wel irritant, zegt mijn zusje, ze post soms wel 3,4 keer per dag. Maar, ze zegt wel de juiste dingen. Ze legt wel de juiste gevoelige dingen bloot. En ik vind het vooral heel dapper van haar, zei mijn zusje, ik zou het niet durven.

Ik vertelde haar dat ik daar soms ook mee zit, dat de wereld wel mensen (vrouwen!!) als haar nodig hebben. Wil je dat er iets verandert dan moet je iets doen. Dan moet je gewoon je, sorry, bek open doen.

Ik denk er steeds vaker over na. Na het schrijven van dit stukje dacht ik nog heel duidelijk: nee Des. Dit is niet voor jou. Dit is voor mensen die er veel beter in zijn, die het veel beter kunnen handelen.

Maar ik kom er ook steeds meer achter dat ik me niet meer wil verschuilen. Dat ik mezelf steeds vaker wil laten zien, duidelijker wil laten zien. Ik wil ergens voor staan, hoe vaag dit ook klinkt. Ik wil vooral niet meer mijn mond houden. Uit lieve vrede. Of, nog erger, zodat mensen mij aardig vinden.

Ik probeer steeds meer mijn plek hierin te vinden. Want ik hoef echt niet mee te doen aan elke demonstratie of 3x per dag iets te posten op facebook. En jezelf laten horen betekent, voor mij tenminste, ook respectvol zijn. Ook weten wanneer je gewoon niets hoeft te zeggen.

Maar ik wil, en dit klinkt misschien weer zo dromgerig, de wereld mooier maken. Ik wil de wereld veranderen. Ik wil gewoon dat sommige dingen veranderen. En als ik dat echt wil, dan moet ik mijn mond opendoen. Me laten horen. Mezelf te durven laten zien, zoals ik echt ben, en daar is overigens helemaal niets mis mee.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store