Op instagram volg ik graag Suus en Zeikschrift. Suus noemt zichzelf een activist, en dat is ook hoe ik haar onder andere zie. Ze post vaak iets over bodypositivity, het feminisme en is groot voorstander van diversiteit in…nouja, alles. Madelijn, oftewel Zeikschrift, “tijd om de onzin in ‘s Neerlands media aan de kaak te stellen”. Dat is ook precies wat ze doet en is hoognodig, want wat kan de media toch onwetend zijn met bepaalde zinnen (zie meer haar instagram feed).

Een paar jaren terug was ik nog draagdoekconsulente. Ik leerde kersverse moeders, en enkele vaders, hoe ze het beste ergonomisch hun baby konden dragen in de draagdoek. Kom je in het draagdoekwereldje, dan bevind je je meestal ook in het “borstvoedingswereldje” en ik werd behoorlijk actief hierin. Later minderde het, ik werd volwassen volgens mij, of nouja, ik begon het principe te leren van “leef en laat leven”.

Ik besloot ook om niet meer iets te schrijven over onderwerpen als racisme, zwarte piet, body diversity, het ouderschap, weet ik veel wat nog meer. Ik had er geen zin meer in. Mijn, toen nog, blog werd er niet gezelliger op, en ik al helemaal niet merkte ik. Een tijdje terug poste ik nog wat over Jamie Li haar eerste boek op instagram, maar daar had ik al snel spijt van, ik merkte het in mijn hele energie die dag, ik was gewoon niet meer te genieten. Niet meer doen dus.

En toch, kriebelt het soms. Dat komt door plaatjes die ik zie online. Door stukjes die ik lees. Door dingen die ik meemaak. Of door mensen zoals Suus of Madelijn. Toen ik vorige week “hello privilege, it’s me” keek, besloot ik daar toch een stukje over te schrijven. En er iets op instagram over te delen. Van iemand kreeg ik de tip om het boek “hallo witte mensen” van Anousha Nzume te lezen, dus die leende ik van de bieb en las ik uit (tip!!! super aanrader!!). In het laatste hoofdstuk schrijft Anousha “dit is een moment in de geschiedenis waarop onze kinderen en kleinkinderen later aan ons zullen vragen waar was jij en wat deed jij?”

Wat ga ik doen? Wat ga jij doen?

Het zette mij aan het denken. Want wat doe ik nu eigenlijk? Draag ik mijn steentje bij? Zou ik me niet wat actiever kunnen uitspreken? Hoe dan? Waarom wel, waarom niet? Ik zette vannacht (kon niet slapen) alles op een rijtje:

Waarom ik geen activiste wil zijn:
- het heeft niet zoveel zin. Mensen die bij hun mening blijven, tja, waarom zou ik al die moeite doen om met ze in discussie te gaan? En bovendien, wie denk ik wel niet die ik ben? Er zijn veel betere mensen die activist kunnen zijn dan ik.
- het kost tijd. En moeite. Activist zijn betekent, zo vermoed ik, blogs lezen. podcasts beluisteren. boeken en kranten lezen. je actief op social media bevinden, pauw&jinek kijken. En vervolgens de tijd vinden om daar iets over te schrijven of te zeggen, dit weer te moeten delen, ik weet gewoon niet of ik serieus die tijd heb (of de tijd er voor vrij wil maken).
- mensen vinden je niet aardig: mensen die hun nek uitsteken worden aangevallen. Kijk maar naar Sylvana. Of anousha. Of longartsen die de sigarettenindustrie willen aanpakken. Ik kan daar zo ontzettend slecht tegen. Opbouwende kritiek ok. Een gezonde discussie met wederzijds respect, ja tuurlijk. Maar dat gezeik, dat gescheld, dat totaal niet respectvolle gedrag naar een ander toe, en vooral niet verder willen kijken dan je eigen neus lang is, dat trek ik niet. Bovendien, ik zeg het maar eerlijk, ben ik zo’n iemand die echt heel graag aardig gevonden wil worden.
- om daar op verder te gaan: ik ben misschien wel te gevoelig om activist te zijn. Wat ik net al zei over dat eerste boek van Jamie Li waar ik iets op instagram over zei: ik werd er serieus gewoon moe van. Lichamelijk moe. Ook het boek hallo witte mensen, die pijnlijke voorbeelden, die oneerlijkheid, ik kan daar de hele nacht over piekeren. Nog een voorbeeld: ik ken een moslima met wie ik laatst een discussie had over het geloof. Ze zei mij dat ik niet naar het paradijs ga omdat ik geen hoofddoek draag. Dat oordelen vond ik zo hard, ik heb er nog een knoop in mijn maag van. En de balans daarin vinden, dat vind ik heel moeilijk.

Waarom zou ik juist wel activist moeten zijn?
- om mensen te laten nadenken.
Ook al is het er maar een. Mooi voorbeeld: ik deelde op instagram iets over “hello privilege, it’s me”, en toen kreeg ik berichtjes van 2 witte nederlanders die de docu naar aanleiding van mijn post hebben gezien en dat het zo’n ontzettende eye opener voor ze was. Ook kreeg ik een berichtje van iemand die steevast bij discussies met haar schoonfamilie over zwarte piet zegt wat haar redenen zijn om tegen te zijn. Als ik ook maar 1 iemand kan bereiken, 1 iemand die even anders gaat nadenken, dan is dat al mooi. En je hoeft het nog steeds niet met mij eens te zijn (denk ik..) maar als je je alleen al kunt verplaatsen in de situatie van iemand anders, dan zou al een mooi doel zijn.
- we hebben een, soms pijnlijk en confronterende, spiegel nodig om een beter mens te worden. Om een betere wereld te krijgen. Niet alleen voor onszelf nu, maar ook voor onze nakomelingen.
- activisten zijn nodig. Altijd. Zonder activisten geen feministen. Geen zwarte piet discussies. Geen #metoo. Stel dat er geen Rosa Parks was geweest? En al die verzetstrijders in de tweede wereld oorlog? Ik denk aan een mayra louise die trots haar vetrolletjes op instagram zet. Ik denk aan al die moeders die hun buikje durven te showen na de zwangerschap. Door hen weet ik dat het normaal is om zo’n buikje te hebben. Al die mooie borstvoedingsfoto’s onder het mom #normalizebreastfeeding. Ook dat zijn activisten. De wereld heeft ze keihard nodig.

En inderdaad, als mijn zonen mij over tig jaar vragen “wat heb jij gedaan mama”, wat zal dan mijn antwoord zijn?

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store