Nr1. is 6 weken te vroeg geboren. Ik weet nog hoe ik die laatste dag op werk afsloot, klaar om met zwangerschapsverlof te gaan.

“Lekker genieten”, zeiden de collega’s, en “pak nu je rust, want zodra de baby er eenmaal is..”.

Dat zou ik doen. Mijn rust pakken. Kleertjes wassen. De babykamer afmaken.

Zaterdagochtend werd ik wakker met buikkrampen. Ik was al verkouden. Ik voelde me al niet zo lekker. Een griepje, dacht ik. Maar die buikkrampen kwamen en gingen weer weg. Ik nam een warme douche. LOML ging bij me staan. Ik zie hem nog staan, tegen de muur, terwijl ik aan het douchen was. Mijn steeds dikker wordende buik. Mijn opgezwollen borsten.

Volgens mij, zei ik toen, komt hij eerder. Mijn man was stil. Keek naar me. Moest lachen. Spannend, zei hij.

Inderdaad, de weeen kwamen steeds sneller. Toch de verloskundige gebeld. Die kwam langs, controleerde me en zei “al 3 cm ontsluiting. Je moet naar het ziekenhuis”.

Ik heb 3 dagen in de weeen gelegen en op een maandagmiddag rond 1400 uur kwam hij ter wereld. Wonderschoon. Heel alert. Oogjes open.

Twee weken lag hij in het ziekenhuis. Om aan te sterken. Om te groeien. Om te leren drinken. Elk jaar op zijn verjaardag kijk ik de foto’s terug. Ontzettend klein was hij. Ik weet nog hoe mijn nichtje kwam met kleertjes die hem pasten, maat 52. Zijn dunne beentjes. Dat kleine koppie.

Laatst gingen we met z’n allen voetballen. Nr1. en zijn vrienden. Hij gaf een paar keer een schouderduw aan een vriendje van hem. Die kwam bij mij. “Hij duwt me”, zei hij, “het doet pijn”. Ik zei tegen mijn oudste zoon dat hij wat rustiger aan moest doen.

Hij beukt iedereen zo aan de kant. Bij judo zie ik hem al zijn kracht inzetten. Het probleem is dat hij niet weet hoe sterk hij is. Hoe sterk hij kan zijn. Zijn massieve lichaam, zijn stevige benen, zijn bolle billen, die sterke armen van hem.

Gisteren kroop hij bij mij op schoot. Zijn armpjes om mij heen. Zijn neus in mijn nek.

“Mama”, zei hij zachtjes. Ik hield hem in mijn armen, zijn benen bungelden over de bank heen.

Hij paste in het kommetje van mijn arm, toen hij net was geboren.

Mijn man kwam de woonkamer binnen. Zag ons zitten. Moest lachen.
“Zes weken te vroeg”, zei ik. “Weet je nog?”.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store