6 jaar geleden lag ik in het ziekenhuis. Daar lag ik al 3 dagen, 6 weken te vroeg, met 3 cm ontsluiting.

Vandaag, precies 6 jaar geleden, werden de weeen steeds heftiger. Ik was inmiddels al naar de verloskamer gebracht. Mijn zusje had al de eerste trein uit Leeuwarden genomen om erbij te zijn, mijn lieve man zat naast mij.

Ik pufte, ik ademde, ik zuchtte, ik had pijn, ik wou een ruggenprik, maar die kreeg ik niet meer, nog even, nog een paar cm ontsluiting maar, en toen was het tijd.

Tijd om te persen, met mijn zusje aan de linkerkant van het bed, en mijn man aan de rechterkant, en ze zeiden dingen als kom op Des en nog 1x persen Des, nee, ok, nu is het echt de laatste keer persen Des, kom op! Na 20 minuten persen kwam hij.

Een ieniemienie jongetje, 6 weken te vroeg, op mijn borst, zijn oogjes open. Ik keek naar hem, ik keek op, ik zag de betraande ogen van mijn lief, en daar was hij dan. Adam.

Als ik nu terugdenk aan dat eerste jaar moeder zijn, inclusief alle hormonen en alle nieuwheid, hoe raar het ook klinkt, maar dan voel ik pijn, verdriet en boosheid. Ik was zo ontzettend ontwetend op het gebied van moederschap. Ik wist helemaal niets. Ik had me helemaal niet voorbereid. Ik voel(de) me zo dom, zo stom. Ik wist niets van borstvoeding geven en buidelen, en huid op huid contact, en als ie huilde, ik wist het maar niet, ik had geen idee. Ik voel boosheid omdat ik boos ben op het ziekenhuis, omdat niemand mij hielp of mij iets vertelde, of de kraamzorg maar ik ben nog het meest boos op mezelf, dat ik zelf niet dingen opzocht. Ik weet het, dit is een te streng stukje misschien, maar ik vind ook; als moederzijnde kan je niet streng genoeg zijn voor jezelf.

6 jaar geleden werd nr1. geboren en werd ik dus voor het eerst moeder. Om dit bovenste dan te verzachten: ja ik ben gegroeid. Oh wat ben ik gegroeid als moeder. En oh wat sta ik er nu een stuk relaxter en vrij in, en wat weet ik nu meer.

6 jaar geleden dus. Nr1. Mijn lieve oudste zoon. Ik heb best strijd met hem gehad, want hij was en is nog steeds mijn grootste spiegel. Maar hoe ouder hoe hij wordt, hoe meer ik leer met hem (of mezelf?) om te gaan, hoe fijner onze band wordt. Hoe sterk we met elkaar verbonden zijn. Hoe fijn ik met hem nu kan praten, echte gesprekken. Hoe ik hem dingen kan uitleggen, en hij ze snapt, of misschien niet 1x, maar dan leg ik het gewoon nog een keer uit.

Dit laatste jaar heeft hij zo’n ontzettende groeispurt gemaakt. Van een ietwat bangig onzeker jongetje is hij nu vol zelfvertrouwen. Zelfverzekerd. Hij kan lezen, hij kan rekenen, hij kan schrijven, hij durft te klimmen, te springen, hij kan fietsen, en hij durft ook weer te vallen en weer op te staan.

Vorige week zwemmen moest hij zonder zwemvest springen, en ik zag dat hij even twijfelde, dat hij het een beetje eng vond. Ik zag hem iets zeggen tegen de badjuf, zij zei iets terug, en toen, nog even twijfelen, sprong hij toch.

Wat goed dat je toch durfde te springen, zei ik hem later in de auto. En toen vertelde hij dat hij eerst het inderdaad eng vond en toen zei hij:

ik dacht ok, ik kan het, ik kan het, ik kan het, ik kan het, en toen dacht ik: ik geloof in je, ik geloof in je, ik geloof in je, ik geloof in je, en toen ging ik gewoon springen”.

hij vertelde mij dit verhaal, ik was aan het rijden, en ik voelde me zo trots, zoveel liefde voor dit kleine grote jongetje.

Happy birthday mijn liefste.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store