Ik sprak eens met een moeder van de school. Van antiliaanse komaf, altijd verschillende kapsels, altijd er verzorgd uitzien, haar mooie make up, haar felrode lippenstift, mooie nagels.

Ze heeft bekkeninstabiliteit, gekregen na de zwangerschap van haar tweede. Tijdens de koude wintermaanden heeft ze nog het meeste pijn. Ze begint de dag niet zonder een stuk of 4, 5 paracetamol, en ze heeft wat sterker spul voor als de pijn echt te erg is.

Ze heeft van alles geprobeerd of is er mee bezig. Vitamines. Fysiotherapie, zwemmen, yoga, chiropraktor, alternatieve medicijnen. Ze zorgt ervoor dat ze alle huishoudelijke taakjes op de best mogelijke manier doet: de trap rustig op en af, ze plant het boodschappen doen, het koken, de was eruit halen (zitten, nooit bukken), de was ophangen.

Soms is de pijn te erg. Dan kan ze alleen maar slapen, tenminste: als dat lukt. Alles kost haar teveel energie. Haar zoontje vraagt soms of ze mee wil naar voetbal. Dan slikt ze alle pijn in, dan maar de dag erna de hele dag op bed liggen, zodat ze toch even kan kijken bij voetbal.

Ze vertelde dit allemaal op een nuchtere manier. Niet verdrietig, niet zielig, maar gewoon zoals het is. Ze zei “mensen zien mij vast als een vrolijke vrouw, maar ze voelen niet de pijn die ik soms voel”.

Ik loop er op los, ik wandel met de kinderen, ik sport, ik doe alles op mijn manier. Vanzelfsprekend. Ik hoef nergens aan te denken, niet “als ik vandaag mee ga met judo, hoe overleef ik dan de rest van de week?”.

Vandaag ben ik 36 jaar geworden. Hoe ouder ik word, hoe meer ik in zie wat echt belangrijk is. Mijn leven, mijn gezin, mijn familie, mijn vriendinnen, wat een dankbaarheid voel ik dat ik ze allemaal in mijn leven heb. Dat ze bij mij horen. Dat ze mij accepteren hoe ik ben. Wat een liefde voel ik op dagen als deze, als gisteren (het grote sinterklaasfeest). Ik voel me zo gezegend.

Maar ook: mijn gezondheid. Je denkt er pas aan als je verhalen leest of hoort van anderen. Maar vandaag sprong ik als een klein meisje in het wild rond, zo leuk vond ik al die kadootjes van iedereen. En terwijl ik zo rond sprong dacht ik: ik kan dit. Met mijn lichaam, mijn lieve lichaam die mij beschermt, mij vasthoudt, mij lief heeft.

Happy birthday, Des.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store