Ik hou van verjaardagen. Verjaardagen van anderen, heus, natuurlijk, maar vooral die van mezelf.

Dat had ik als kind al. Die spanning, die dagen ervoor. Wat voor kadootjes zou ik allemaal krijgen? Wat gaan we doen op mijn feestje? Oh de kriebels in mijn buik. En als de dag was afgelopen vond ik dat zowaar gewoon jammer. Ik wil morgen weer jarig zijn, dacht ik dan vaak in mijn bed.

Dat veranderde niet toen ik ouder werd. Nouja, even wel. Toen ik niet lekker in mijn vel zit. En toen ik 30 werd natuurlijk. Toen dacht ik: tja, wat heb ik nou allemaal bereikt in mijn leven eigenlijk? Ik keek naar andere 30 jarigen, ik keek naar mijn eigen leven, en was teleurgesteld.

Maar goed, dat was toen. Ik heb de afgelopen jaren zoveel geleerd. Vooral na mijn 30ste verjaardag eigenlijk. Ik leerde zoveel angst loslaten. Ik leerde eerlijk te zijn. Ik leerde verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen keuzes. Ik leerde zacht te zijn. Vrouwelijk. Met zelfcompassie naar mezelf te kijken. En daar werd ik zo dankbaar voor, voor dat hele proces.

Dus werd het tijd om weer verjaardagen te vieren. Gewoon, zoals altijd. Met een feestje. Met kado’s. Met veel lekker eten.

Afgelopen zaterdag werd ik 35 jaar. Ik besloot al ergens begin dit jaar: ik wil dat vieren. Met de liefste mensen om mij heen. Vorige maand leek het me nog leuker om dan ook sinterklaas te vieren. Dat regelden we dus ook.

Het was een geweldige dag. Met kadootjes, natuurlijk. Met lekker veel eten, natuurlijk. Met een taart, want waarom ook niet. Met sinterklaas. Met heel veel lieve kleine kindjes. Maar vooral zoveel liefde om me heen. Ik voel me gezegend en blij.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store