Image for post
Image for post

Elk jaar, in de maand december, rond kerst/oud&nieuw, mailen mijn zusje, mijn vriendin R. en ik elkaar een korte samenvatting van hoe ons jaar was en welke intenties we hebben voor het komende jaar.

Daar zijn we mee begonnen in 2016. Net pakte ik de mailtjes er weer even bij.
Mooi om te zien hoe zo’n persoonlijke groeiproces nou gaat.

Ik weet nog hoe ik in 2016 helemaal ontwaakt ben, hoe ik zo erg mijn angsten heb losgelaten. Dat lees je terug in het mailtje. Hoe bevrijdend ik me eindelijk voelde door echt een stuk angst los te laten. Ik gun het iedereen.

Dan 2017, een beduidend korter mailtje dan 2016. Na angst loslaten komt kennelijk verdriet. Dat heb ik veel gevoeld dat jaar. Verdriet van mensen loslaten, van afscheid nemen.

In 2018 was het stabiel. Mooi hoe dat werkt. Dat je eerst je angsten moet kunnen loslaten en pas dan aan verdriet komt. En als je daarmee bezig bent (geweest) er pas balans komt. Dat was er dus echt in 2018. Ik had opeens 2 kinderen op school, dat alleen al zorgde voor rust.

En dan mijn intenties voor 2019, zie foto. Mooi hoe alles ook echt is gelopen dit jaar. Ik heb echt mijn nichtjes veel gezien dit jaar, al kan dat altijd vaker. Veel gekookt ook, geen kookworkshop maar wel een kookclub, al ben ik daar inmiddels mee gestopt vanwege tijdgebrek. Maar ik heb zoveel genoten van het koken, van het zorgen voor anderen, dit komt later weer terug trouwens.

Blijven schrijven, ook dat gedaan. Minder op mijn telefoon, ik denk dat ik dit jaar nooit zo weinig op mijn telefoon was dan voorheen. En meer gelezen: man, wat was dat een eye opener. Geen tijd voor, dacht ik altijd, maar lang leve de bieb waar ik elke keer volop gebruik maak van reserveringen en tig boeken leen. Ik heb alleen deze week al 4 boeken gelezen, elke dag 1 boek. Gewoon dat ik bewust de keuze heb gemaakt: geen telefoon, geen tv, maar lekker met een boek op bed. Ik kan het iedereen aanraden.

Ik zie een mooie groei in de afgelopen jaren. Eerst flink met mezelf bezig zijn en die angsten dus losgelaten. Na dat ego: verdriet toelaten. En na dat verdriet komt balans. En als er balans is kun je voor anderen zorgen.

Voor anderen zorgen, ik heb dit jaar geleerd hoe belangrijk dat is. Waar het allemaal om gaat in het leven. Het gaat niet om jou. Het gaat niet om mij. Het gaat om mensen helpen. Er voor mensen zijn. Voor mensen zorgen. Ik krijg nergens meer voldoening uit dan dat. Zorgen voor mijn gezin, maar ook: voor de kinderen van school. Voor de moeders van mijn vrijwilligerswerk. Voor de expats in de buurt.

Dit jaar trouwens was druk maar vooral heerlijk fantastisch. Ik heb zo erg genoten. Het sporten. De momenten met LOML, de kinderen, nr3. die het kadootje is van iedereen in de familie. De paar dagen naar London met vriendinnen. Het koken, het eten, het afspreken met vriendinnen, de vele verjaardagsfeestjes.

Mijn zine heeft me zoveel vertrouwen gegeven. En ik snap nu zo goed waarom het me nu wel lukt om dat boek te schrijven. Dat er dus soms eerst andere dingen moeten gebeuren voordat je je doel bereikt. Dat realiseer je je pas achteraf.

En 2020? Ik wil mezelf echt meer laten zien, me uitspreken voor de principes waar ik voor sta. Ik wil mensen blijven helpen, er voor mensen zijn, vrouwen helpen, de kinderen die het nodig hebben.

Ik wil mijn boek afmaken. Ik wil echt ukelele leren spelen, het speelt de laatste tijd zoveel door mijn hoofd. Kambo blijven doen, blijven lezen, blijven sporten, blijven g e n i e t e n vooral, van alles wat de wereld heeft.

Het leven is zo mooi met al zijn rauwe randjes, ik ben nog lang niet klaar. Ik blijf gewoon hier.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store