tja, 2020.

Ik denk wel dat als ik iets geleerd heb dit jaar is dat hoe fijn die eerste lockdown was. Drie maanden alleen met mijn gezin en niemand anders, de hele wijk verkennen, heel veel wandelen, niets moeten, niets hoeven. Ja, ik vond het ontzettend fijn.

Maar ook.

Ik realiseer me de privilege. Dat ik een thuismoeder ben en alle tijd heb om ze te helpen met het schoolwerk bijvoorbeeld. Dat wij als gezin de keuze kunnen maken om verschil te maken. Om voor onszelf te kiezen.

Voor ons is het woord van 2020 wel ontnuchterend. Ontnuchterend in alles. Laatst sprak ik een vriendin van mij die mij er nog op wees dat ik in december 2019 nog resoluut zei “wij hebben gekozen om niet te verhuizen”. En dat we in vervolgens in februari 2020, twee maanden later, een nieuw huis kochten.

Het pesten van nr1 is de aanleiding geweest, maar corona heeft nog meer blootgelegd. De problemen in de wijk. De problemen op de school. Steeds meer kwamen er dingen op ons pad waarop elke keer maar weer bleek hoe verstandig was om te verhuizen. Hoe bitterzoet het nog steeds voelt (met deze tweede lockdown zie ik weer hoe duidelijk het verschil is met het niveau van deze nieuwe school en de oude school), het is de juiste keuze geweest.

Ik weet hoe belangrijk het is om bewust te blijven zijn. Wanneer gaat het weer terug naar het oude normaal, en ik vrees, maar stiekem hoop ik zelfs, dat het niet naar het oude normaal gaat. Dat we eens niet aan massaconsumptie doen. Dat we weten hoe fijn het is om elkaar vast te houden. Dat het gaat om kleine dingen, want hoe fijn is Nederland als land, en moeten we nou echt elk jaar tig keer op vakantie omdat het maar kan (want goedkope vluchten), omdat de mogelijkheid er maar is?

Maar dan toch vooruit kijken, want ook dat natuurlijk.

Ik heb, zoals de laatste jaren, geloof ik niet veel nieuwe dingen. Ja, we blijven sporten, en op eten letten, en ik wil echt, met Suus & Loes als grote voorbeelden, meer doen aan klimaatverandering, minder vlees eten, meer stilstaan bij het milieu en hoe elke keuze die ik maak daar invloed op heeft. Hoe moeilijk ik het ook vind als gezin. Ik wil blijven zorgen voor de mensen die ik liefheb, mijn gezin natuurlijk maar ook mijn liefste vriendinnen, mijn familie. Ik ben zo blij met zo’n inner circle die ik om me heen heb verzameld.

Wat ik niet wil doen, want ik merkte toch dat ik daar tegenaan liep dit jaar, is niet. meer. wachten. Wachten op mooie momenten, wachten op bevestiging van anderen (!!), wachten op een appje, een belletje, van die ene persoon. Of Des (ik spreek nu even streng tegen mezelf!) je laat zelf wat van je horen ipv dat koppige gedoe, of je wacht niet. Je wacht gewoon niet. Want het is niet aan de ander. Het is aan mezelf.

De laatste weken voelde ik weer wat creativiteit borrelen, ik heb een tweede zine gemaakt, weer over de liefde, want ik raak niet uitgepraat over mijn lievelingsonderwerp. Ik weet niet of ik het ook ga verkopen, ik voel me best wel kwetsbaar in de geschreven stukjes, maar misschien ooit, je weet het niet.

Voor jullie, mijn liefste lezers, mijn online vriendinnen, ik zie elke like, clap, mailtje, berichtje. Dank daarvoor. Ik wens jullie allemaal een gezond 2021 met vooral heel veel liefde.

Written by

Zine 1 “Liefde” (2019). Boek 1. “Ik ben er (ook) nog” (maart 2020). Ben trouwens ook nog eens moeder.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store